“Sevgi herkese verilir; tabii ki hak eden alır.” Şems-i Tebrizi

Yamaç tırmanışı yapmak isteyen genç bir kadın vardı. Bir gün cesaretini toplayarak bir grup tırmanışına katıldı. Tırmanacakları yere vardıklarında neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karşılarına. Tüm korkularına rağmen azimliydi. Emniyet kemerini taktı, ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı.

Bir süre tırmandıran sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu. Orada asılı dururken, gruptan yukarıda ipi tutan kişi dalgınlığa düşerek ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hızla gözüne çarparak lensinin düşmesine beden oldu. Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı.

Lens yamacın ortasında bir yerlerde kalmıştı ve artık bulanık görüyordu. Ümitsizlik içinde, lensini bulması için Allah’a dua etmekten başka çaresi yoktu.

“Allah’ım! Sen şu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlar üzerindeki her bir taşı ve yaprağı bildiğin gibi, benim lensimin yerini de biliyorsun. Onu bulmama yardım et.”

Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağı indiklerinde, tırmanmak üzere oraya doğru gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri, “Aranızda lens kaybeden var mı?” diyerek bağırdı.

Sonradan öğrendiğine göre, lensi bir karınca taşıyordu. Karınca yürüdükçe ve yavaşça kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens, dağcıların dikkatini çekmişti.

Kadın, eve döndüklerinde lensini nasıl bulduklarını babasına anlatacak ve bir karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyan bir karınca resmî çizerek, karıncanın üzerindeki baloncuğa şunları yazacaktı: “Allah’ım! Bu nesneyi neden taşıdığımı bilemiyorum. Bunu yiyemem ve neredeyse taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım.”

Alıntı