“ Bir hayrı kaçırırsan onu yakalamaya çalış. Elde edince de onu geçmeye bak. Daha güzelini yapmaya gayret et.” Hz. Ebû Bekir

Mağrip’te bir şehrin ilim ve faziletçe en meşhur âlimlerinden biri, her gün olduğu gibi o gün de öğrencilerine ders vermekle meşguldü. Ancak âlimle acilen görüşmek isteyen bir kişi yüzünden, derse birkaç dakika ara vermek zorunda kaldı. Gelen kişi şehrin en zenginlerinden biri değilse bile hatırı sayılır tüccarları arasındaydı.

Adam, âlime, “Size bir maruzatım var,” dedi. “Ben hacca gitmek istiyorum. Bunun için sene boyu kenarda üç yüz altın biriktirdim. Acaba bu para rahatlıkla gidip gelmen için yeterli olur mu?”

Âlimin cevabı şuydu: “Bu para hacca rahatlıkla gidip geri gelmen için yeterli olmayabilir.”

Bunun üzerine, adam, “Peki,” dedi. “Öyleyse biraz daha biriktirir, seneye giderim.”

Adamın medreseden ayrılmasının üstünden fazla bir zaman geçmemişti ki bu kez ayağında çarık, elinde küçük bir bohça ile sade halli bir Derviş, âlimin ziyaretine geldi.

“Fazla durmayacağım,” dedi Derviş. “Allah nasip ederse, hac İçin yola düştüm. Diyeceğin, istediğin birşey var mı?

Âlim, “Yolun açık olsun. Oralara bizden de selam götür, bizim için de dua et,” dedi. Ardından kucaklaşıp vedalaştılar. Öğrenciler, yarım saat içinde gördükleri bu iki manzara karşısında şaşkına dönmüşlerdi.

İçlerinden birisi, “Hocam,” dedi, “tüccar geldiğinde üç yüz altının hacca gidip geri gelmek için yeterli olmayacağını söylediniz. Bu adamın ise belki bir altını bile yok. Ama ona yolun açık olsun dediniz.”

Âlim şu cevabı verdi: “Çünkü tüccar, parasına güveniyordu. Üç yüz altının başına ne geleceğini, yetip yetmeyeceğini ben garanti edemem. Ama Derviş, “Allah nasip ederse” diyerek yola koyulmuş. İnanıyorum ki güvendiği Allah onu yarı yolda bırakmayacaktır.”

Alıntı