“İnsanlar maşuk aramıyor, bencil duygularına köle arıyor. Köle buluyor ama aşkı bulamıyor. Şems-i Tebrizi

Adamın biri, bir gün çok az bir para karşılığında bir köle satın alır. Köle bütün gecelerini gök kubbeyi çınlatan hıçkırıklarla geçirir. Akşam karanlık basar basmaz başlayan ağlayıp sızlamaları sabaha dek sürer.

Bu durumu epey bir süre dikkat ve sabırla izleyen adam, bir akşam karanlık basınca kölesini yanına çağırarak sorar:

“Ey köle! Seni satın aldığımdan bu yana her gece gözyaşı döküyorsun. Böylece de ne kendin uyuyorsun ne de bizi uyutuyorsun. Bir derdin mi var, nedir? Çok merak ediyorum.”

Efendisinin bu sorusunu sakin sakin dinleyen köle şu ibretlik cevabı verir:

“Efendim, gece karanlık basınca cehennem karanlığını düşünmeden edemiyorum. O yüzden de uykum kaçıyor ve işlediğim kötülüklere karşılık bir gün boyu karanlıklar içine düşeceğimi düşündükçe ağlamaya başlıyorum. Hele kıyamet kopup da hesap vermek üzere yüce Allah’ın huzuruna çıkacağım anı düşündükçe gam ve kederim büsbütün artıyor, hıçkırıklarım iyiden iyiye göğü sarıyor. Cenneti ve cennet nimetlerini gözümün önüne getirdiğimde ise aşk ve şevkim bir nebze kabarıyor. İşte bütün bunlar ortadayken ben ağlamayım da kim ağlasın; benim uykularım kaçmasın da kimin kaçsın, söyler misiniz?

Bu sözleri duyar duymaz bayılıp yere yığılan adam ayılıp da kendini toparlayınca, “Ey kölem! der, “benim böyle mübarek bir zatı köle olarak emrim altında çalıştırmam asla doğru bir hareket değildir. Bundan böyle seni Allah rızası İçin azat ediyorum. Serbestsin, istediğin yere gidebilirsin. “

Alıntı