“Doğruluk, emanet; yalancılık, hıyanettir. “ Hz. Ebû Bekir

Anadolu’nun dağ köylerinden biri… Yanında sırtını ulu dağlara vermiş yemyeşil bir ormandan yükselen sesler ve şarıl şarıl akan derenin suyu, geceleri bazen irkilerek uyanmaya sebebiyet verse de huzur dolu bir yaşantıları vardı, köy ahalisinin.

Recep Bey’in oğlu Hüsam, çocukluğundan beri sıcakkanlı, arkadaş uğruna ölecek birisi idi. Kim olsa güvenirdi ona. Çocukken sorun teşkil etmeyen, insan ilişkilerinin bu sıcaklığı, çocuk büyüdükçe problem oluşturmaya başladı.

İkili ilişkilerde güven hastalığı, ona maddi ve manevi kayıplar yaşatıyordu. Cebindeki son parasını dahi hasta numarası yapan bir arkadaşına hiç düşünmeden veriyordu. Büyüdükçe gelişir, bu güven hastalığını yener diye düşünen Recep Bey, bu durumun düzelmediğini çocuğu askere gittiğinde bile hiçbir şey değişmediğinde anlamıştı. Askerdeyken, kaç defa parasız kalmıştı da ailesine telefon bile edememişti. Öyle ki cebinde beş parası kalmadığı için teskeresi de üç gün kadar gecikmişti.

Oğluna artık bir ders verme zamanının geldiğini düşünen Recep Bey, hemen bir plan hazırlar. Askerden teskere aldıktan sonra köye dönen Hüsam’ı yanına çağırır. “Bak oğul,” der, “sen böyle herkese güvenip elindeki üç kuruşu kaptırıyorsun. Nedir bu senden çektiğimiz! Sefasını âlem çekiyor, cefasını ananla ben çekiyoruz. Olmaz böyle şey. Söyle bakalım sen bu köyde veya civarda en iyi arkadaşın kim?”

Hüsam, “Ohoo saysan bitmez babacığım,” diye karşılık verir. Babası, “Görelim bakalım,” der. “Bu akşam şu ahırdaki kuzuyu kes bir çuvala koy ve en güvendiğin dostum dediğin arkadaşın kimse ona git.”

Hüsam, “Ali,” der.

“O zaman Ali’nin evine al bu çuvalla, geceleyin git. ‘Ben böyle bir suç işledim. Adamı öldürmek zorunda kaldım, şu cesedi gömüp üzerine de sarımsak ekmeme yardım eder misin?’ De. Bakalım ne diyecek sana.”

Bunun üzerine babasının dediğini yapan Hüsam, kuzuyu kesip yem çuvallarından birisine koyar ve gece yarısına doğru köyde en güvendiğim dediği arkadaşı Ali’nin evine gider.

“Dostum Ali,” der. “Başıma bir iş geldi. Adamı öldürmek zorunda kaldım. Şunu tarlaya götürüp de gömmeme yardım eder misin?” der.

Ali heyecanlanır ve korkar, “Hüsam ne yaptın sen?” der. “Anam evde hasta yatıyor. Allah seni inandırsın onu bırakamam, saatli ilaç kullanıyor. Kusura bakma gelemem. “

Hüsam, diğer arkadaşlarının yanına da gider ve her defasında ayrı bir gerekçe ile karşı karşıya kalır. Her insanın istedikten sonra mutlaka bir gerekçe bulmasına şaşırarak, boynu bükük şekilde babasının yanına varır. “Evet, baba sen haklıymışsın” der.

Babası, “Daha bitmedi,” der. “Al bu çuvalı, seksen kilometre ötedeki köyde, benim otuz senedir görmediğim ama beraber askerlik yaptığım Dereli Hüseyin’in yanına git. Durumu anlat, benim oğlum olduğunu söyle. Bakalım ne yapacak.”

Oğlu Hüsam, çuvalı traktörün terkisine atarak sabaha karşı Dereli Hüseyin’i bulur. Başına gelenleri anlatır. Sabah ezanı okunmadan üstüne giyinen Hüseyin, hemen traktörün arkasına kürek kazma, biraz da sarımsak tohumu atarak köye en uzak yerde bulunan tarlasına açtığı çukura tek bir selamla gömer.

İşleri bittiğinde artık gün ağarmış, köylerinde hayat yavaş yavaş başlamıştı. Otur buyur etmelerine rağmen şaşkınlık içerisindeki Hüsam, “Yolcu yolunda gerek,” diyerek hazırlanan yolluğu alır ve gerisingeri köyüne döner.

“Vay babam,” der. “sen haklıymışsın! Benim dost bildiklerim sadece iyi gün dostlarıymış, yüzüme gülüp işinde gücünde olan insanlarmış. Beni bu güven hastalığından kurtardığın için teşekkür ederim,” der.

Sözü alan babası, “Daha dur,” der. “Ders bitmedi.”

Aradan birkaç ay geçer. Sır tutmayan dostları nedeniyle köy içerinde dedikodular vuku bulmaya başlar. Jandarma sivil ekipleri ile olayı soruşturmaya başlar. Hüsam cinayet işlemiştir. Ama ceset nerededir? Soruşturma aşamasında şikâyet yoktur. Jandarma garip bir olayla karşı karşıyadır. Gizli soruşturma aşamasında yan köyler ilçenin diğer köyleri didik didik aranmaya başlar ama bir tek kayıp olmadığı gibi aramalarda cesette çıkmamamıştır.

Bunun üzerine Hüsam’ın babası, oğluna, “Var git bakalım, bizim Dereli Hüseyin’in yanına… Sen orada iken nasıl olsa jandarma gelir. Kahvede otururken jandarma da varken Hüseyin’in suratına bir tokat at, “ der.

Oğlan aynı babasının dediğini yapar. Soruşturma yaptığını belli etmeyen Jandarma, köy kahvesinde çayını içerken Hüsam okkalı bir tokat atar Dereli Hüseyin’in suratına.

Dereli Hüseyin hiç istifini bozmadan, Hüsam’a hitaben, “Söyle babana, biz bir tokada sarımsak tarlasını bozmayız,” diyerek Hüsam’a bir ders verir.

Kitaptan yazılmıştır.