Bir ilaç uzun süre düzenli aralıklarla uygulandığında, kan ilaç konsantrasyonundaki iniş ve çıkışlar dozlar arasındaki zaman aralığı ve eliminasyon yarı ömrü arasındaki ilişki tarafından belirlenir. Bir dozla giren ilaç miktarı sonraki doz uygulamadan önce elimine edilmişse, sabit aralıklarla tekrarlanan ilaç girişleri benzer plazma düzeyleri ile sonuçlanır. Önceki doz tamamen elimine edilmeden önce ilaç alınırsa, sonraki doz vücutta kalanın üzerine eklenir yani ilaç birikir. Eliminasyon yarı ömrüne göre doz aralığı kısalırsa, ilaç vücutta fazla birikir. Ancak herhangi bir doz sıklığında, ilaç sonsuz bir şekilde birikmez ve sonunda bir kararlı duruma (Css) veya birikme dengesine ulaşır. Bunun nedeni, eliminasyon olaylarının konsantrasyona bağlı olmasıdır. İlaç konsantrasyonunun artmasıyla birim zamanda elimine edilen miktar daha büyük olur. Birkaç dozdan sonra, konsantrasyon birim zamanda alınanla elimine edilen miktarın eşit olduğu bir düzeye yükselecek, yani kararlı - duruma ulaşılacaktır. Bu konsantrasyon aralığında, ilaç düzenli bir şekilde verildiği sürece plazma düzeyi yükselmeye (doruk) ve düşmeye (çukur) devam edecektir. Kararlı durumun yüksekliği (Css) her bir doz aralığında uygulanan ilaç miktarına (D) ve klirense bağımlıdır.



Kararlı duruma ulaşma hızı ilacın eliminasyon hızına benzer. Konsantrasyon platosunun %90’ına ulaşmak için gereken süre eliminasyon t 1/2’sinin yaklaşık 3 katıdır.