(Luk. 7:1-1-10)

İsa Kefernahum’a varınca bir yüzbaşı O’na gelip, “Ya Rab” diye yalvardı. “Felçli uşağım korkunç acılar içinde evde yatıyor.”

İsa, “ Gelip onu iyileştireceğim” dedi.

Ama yüzbaşı, “Rab, ben layık değilim ki, çatımın altına giresin!” karşılığını verdi. “Sen yeter ki bir söz söyle, uşağım iyileşir. Ben de buyruk altında bir adamım, benim de buyruğunda askerlerim var. Birine, “Git, , derim gider; bir diğerine, “Gel’ derim, gelir; köleme, “Şunu yap’ derim, yapar.”

İsa, duyduğu bu sözlere hayran kaldı. Ardından gelenlere, “Size doğrusunu söyleyeyim” dedi, “ben böyle imanı İsrail’de kimsede görmedim. Size şunu söyleyeyim, doğudan ve batıdan birçok insan gelecek, Göklerin Egemenliğinde İbrahim, İshak ve Yakup’la birlikte sofraya oturacaklar. Ama bu egemenliğin asıl mirasçıları dışarıya, karanlığa atılacak. Orada ağlayış ve diş gıcırtısı olacaktır.” Sonra İsa yüzbaşıya, “Git, inandığın gibi olsun” dedi.

Ve uşak o anda iyileşti.