Amerikan korku filmlerinin sinema salonlarını kuşattığı bir dönemde, Uzakdoğu’dan gelen Kokuho, nitelikli sinema izleyicisi için adeta bir vaha niteliğinde. Film, bir Kabuki oyuncusunun çocukluğundan başlayıp yarım asra yayılan hayatını, sanat ve psikolojiyi harmanlayarak üç saati aşkın bir sürede destansı bir dille anlatıyor.

Japonya denilince akla gelen suşi veya teknoloji gibi yüzeysel imgelerin ötesine geçen yapım; ülkenin derin uygarlığını, zengin sanat geçmişini ve aynı zamanda o sert, erkek egemen yapısını gözler önüne seriyor. Filmde odağa alınan Kabuki geleneğinin iki temel özelliği ise oldukça çarpıcı:

Geleneksel Disiplin: Kadın rollerinin bile sadece erkekler tarafından canlandırıldığı, katı bir muhafazakarlık.

Zorlu Eğitim: "Ağaç yaşken eğilir" ilkesiyle çocuk yaşta başlayan, bedenin zihinden önce öğrendiği acımasız bir çıraklık süreci.

Tiyatro tutkunları için film tam bir görsel şölen. Normalde sahnede izlemek için büyük çaba sarf etmeniz gereken Sonezaki’de Aşk İntiharları gibi eserlerin hazırlık aşamalarını, kostümlerini ve makyaj detaylarını en ince ayrıntısına kadar görme şansı buluyorsunuz. Sahnede kıyafet değiştirme teknikleri ve kullanılan geleneksel enstrümanlar, filmi bir belgesel titizliğinde zenginleştiriyor.

Psikolojik derinlik açısından film, iki gencin karakter gelişimindeki zıtlıklara odaklanıyor. Biri yükselirken diğerinin düşüşü; geleneklerin ağırlığı, alkol ve hayatta kalma mücadelesiyle birleşiyor. Başrollerde izlediğimiz Ryo Yoshizawa ve Ryusei Yokohama, rolleri için bir yıl boyunca Kabuki dersi alarak muazzam bir iş çıkarmışlar. Sadece gençler değil, anne ve baba rollerindeki oyuncular da performanslarıyla devleşiyor.

Yönetmen Lee Sang-il, sadece bir sanat filmi değil, aynı zamanda evrensel bir aile dramı inşa etmeyi başarmış. Filmin süresi biraz uzun olsa da Japonya’nın büyüleyici manzaraları ve kiraz ağaçları eşliğinde bu yolculuğa çıkmaya değer.

Ancak bir eleştirim var; filmde kadınlar çok arka planda kalmış. Seven, acı çeken veya sadece figüran olarak yer alan kadınların rolleri oldukça silik. Bu durum her ne kadar dönemin yapısını yansıtsa da, hikaye anlatımındaki bu eksiklik nedeniyle bir puan kırıyorum.

Sonuç: Japon kültürüne, tarihine ve tiyatrosuna meraklıysanız bu üç saatlik görsel destanı kaçırmayın.

Değerlendirme: 9/10
Tür: Dram / Biyografi
Yönetmen: Lee Sang-il

Yazan: Leydihan