Hollywood’un Kendi Kendine Takıntılı Anaconda Serüveni

Tom Gormican’ın yönettiği yeni Anaconda, Hollywood’un kendi üretim alışkanlıklarını hicveden bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. 1997 yapımı Jennifer Lopez ve Ice Cube’lu kült film Anaconda’nın doğrudan bir devamı ya da yeniden çevrimi değil; ne tamamen remake ne de tam anlamıyla reboot. Film, farklı türleri harmanlıyor gibi görünse de esasen Hollywood’un güvenli alanlara sıkışmış üretim mantığını gözler önüne seriyor.

Doug (Jack Black), eski hayallerini bir kenara bırakmış, yaratıcılığını düğün videolarına aktaran bir korku filmi meraklısı. Griff (Paul Rudd) ise Los Angeles’ta tutunamayan bir aktör; tek cümlelik bir diziden bile atılacak kadar başarısız. Bu iki eski arkadaş, Anaconda haklarını alıp kendi düşük bütçeli versiyonlarını çekmeye karar veriyor.

Başlangıçta Hollywood’un remake takıntısını hicveden film, kısa sürede samimi bir arkadaşlık hikayesine dönüşüyor. Black ve Rudd arasındaki uyum, özellikle beyin fırtınası ve hazırlık sahnelerinde filmi canlı tutuyor. “Reimagining mi, yoksa ruhani bir devam mı?” tartışmaları, filmin nadir eğlenceli anlarını oluşturuyor.

Rudd’ın küçük detaylarla yarattığı mizah ve Black’in ara sıra parlayan enerjisi, filmin eğlenceli yönlerini güçlendiriyor. Ancak Gormican, daha önce The Unbearable Weight of Massive Talent’ta yaptığı hataya tekrar düşüyor: Öz-farkındalık ile zekâ göstergesini karıştırıyor. Film sadece farkında olmakla yetiniyor, bunu dramatik ve hicivli bir boyuta taşıyamıyor. Yan karakterler bu rehavetin en çok zarar gördüğü noktalar oluyor.

Steve Zahn sevimli ama tek boyutlu bir karakter oynarken, Thandiwe Newton neredeyse tamamen harcanıyor. Karakterin geçmişi ve hikâyedeki rolü var gibi duruyor ama dramatik derinlik kazanmıyor. Daniela Melchior’un canlandırdığı Ana ise anlatıya göre gelip giden, bağımsız ve fonksiyonel bir karakter hâline geliyor.

Küçük bir teknede geçen bir filmde karakterlerin kaybolup görünmez hâle gelmesi, anlatıda ciddi bir zorluk yaratıyor.

Film ilerledikçe Anaconda, meta-komedi iddiasını kaybediyor ve klasik bir aksiyon-yaratık filmine dönüşüyor. Kovalamacalar, patlamalar ve Amazon’da geçen yasa dışı altın madenciliği hikâyeleri, filmin tonunu sıradanlaştırıyor. Gormican’ın gerilim sahnelerinde uzman olmaması, sahnelerin eksik kalmasına yol açıyor; ne korkutucu ne de ironik olabiliyor. 1997 filmindeki animatronik yılanın retro cazibesi kaybolmuş ve yılan yalnızca daha büyük ve CGI ile geliştirilmiş bir versiyon hâline gelmiş. Bu, en büyük hayal kırıklığı.

Film, kendisiyle dalga geçmeye cesaret edemiyor. Jon Voight’un ikonik aksanına dair tek bir şaka dışında, eski Anaconda’ya dair neredeyse hiçbir göndermeye rastlamıyoruz. Karakterlerin orijinal filmi izleyip eleştirdiğine dair bir işaret yok.

Evet, film bazı yılan sahneleriyle eğlenceli olabiliyor. Tarantula, yaban domuzu ve ölü sincap gibi slapstick anlar işe yarıyor. Ama esas mesele bu değil. Film ne gerçekten komik ne tehlikeli ne de eleştirel. PG-13 sınırları içinde, riski minimumda tutan yapısıyla, eleştirdiğini iddia ettiği stüdyo sisteminin tam istediği noktada duruyor.

Meta olmak burada bir eleştiri aracı değil, politik mesajı güvenli bir şekilde boşaltmanın yöntemi hâline gelmiş. Film, sistemle mücadele etmek yerine onunla şaka yapıyormuş gibi davranıyor; bu yüzden yüzeysel kalıyor.

– Leydihan