Konfüçyüs öğrenme tekniği

Konfüçyüs, bazı insanlara bir şey öğretmenin en iyi yolunun bunu örneklerle göstermek olduğunu biliyordu. Bu yüzden sınıfın tam karşısına geçti. Eline bir vazo aldı, tüm öğrencilerin görebileceği şekilde vazoyu havada tuttu. Diğer elinde bir elma vardı. Öğrencilerin meraklı bakışları arasında elmayı vazonun içine bıraktıktan sonra vazoyu yere koydu ve şöyle dedi: “Elmayı vazodan çıkarmayı başaran öğrenci, elmayı yiyebilir.”

Çocuklardan biri acıkmıştı; ilk o davrandı ve elini vazonun dar ağzından içeri soktu. Elmayı yakaladı, çıkarmaya çalışıyor ama başaramıyordu.
“Elimi çıkaramıyorum!”

Konfüçyüs, “Elmayı sıkı sıkı tutmaktan vazgeçmediğin sürece elini çıkarman mümkün olmayacaktır,” dedi. Çocuk elmayı elinden bırakmak istemiyordu; ama sonunda zorunlu olarak bıraktı.

Elini vazodan çıkardığında yüzünde şaşkınlık okunuyordu. Konfüçyüs, vazoyu yerden alıp ters çevirdi. Elma vazonun içinden yuvarlanıp çocuğun avucunun içine düştü. Çocukların hepsi gülmeye başladı. Aslında bu o kadar basit bir şeydi ki!

Konfüçyüs, “Fakat bu, göründüğü kadar basit değil,” dedi. Elmayı havada tutarak konuşuyordu. “Bazen bir şeyi gerektiğinde bırakabilmek zor bir iştir. Onu bırakabilmek de bir beceridir. Eğer bir şeyi zorla tuttuğunuzda, ulaşmak istediğiniz şeyi engellediğini görüyorsanız, o zaman onu özgür bırakmalısınız. Eğer yanlış bir şey yapıyorsanız, buna son vermelisiniz. Eğer kendinize ve başkalarına karşı dürüst davranmıyorsanız, bu hilekârlığı hemen durdurmalısınız. İşte ancak o zaman hedefinize ulaşabilirsiniz.”

Ne kadar önemli dersler barındıran bir öykü, değil mi? Ruhumuzu, yüreğimizi ve aklımızı esir almış onlarca ağırlık var ve biz onları serbest bırakıp özgürlüğe adım atmak yerine tuttukça tutuyoruz; aslında yavaş yavaş ölüyoruz, farkında değiliz. Dostlarım, bu hayat sizin. Güzel yaşamak için benliğinizi serbest bırakın ve gerçekten ilgilenmeniz gerekenlerle ilgilenerek hayata anlam katın.