“Hastalıkların her birinin ilacı vardır; ilacı olmayan hastalık, kazadır, kaderdir.” Mevlana

Hasan-I Basri hazretleri buyuruyor ki: “Bir gün Basra sokaklarında bir genç ile dolaşırken ansızın bir tabibe rastladık. Bir kürsü üzerinde oturmuştu ve etrafında erkek, kadın ve çocuklardan oluşan kalabalık bir cemaat vardı. Her bir kendi hastalığına yaratacak bir ilaç soruyordu. Yanımdaki genç soru sorma maksadı ile öne geçerek, “Ey tabip! Yanınızda günah illetine uğrayanlara şifa verecek bir ilacınız var mi?” dedi.

Hekimin hayretle elini başına koyup düşündüğünü gördük. Biraz düşündükten sonra, “Erenler biraz dinlerseniz, o derdin devasını şöyle tarif edeyim,” dedi ve anlatmaya başladı:

“Tövbe kökünü, istiğfar yaprağı ve tevazu dalları ile karıştırıp gönül havanına koymalı ve haya suyunu üzerine döktükten sonra tevhid tokmağı ile güzelce dövmeli. Ardından insaf eleğinden geçirip gözyaşı ile pişirmeli ve muhabbet balından da kattıktan sonra şükür kasesine doldurmalı. Umut yelpazesiyle soğuttuktan sonra hamd ve kanaat kaşığı ile gece gündüz yemeli. Günah illetine tutulanların davası budur.”

Kitaptan yazılmıştır.