“Ekme günü gizleme, toprağa tohumu saçma günüdür. Devşirme günüyse tohumun bittiği gündür, karşılığını bulma günüdür.” Mevlana

Evde yaşayan yaşlı dedenin elleri o kadar titriyordu ki yemek yerken sürekli üstüne başına döküyor, sofra örtüsünü kirletiyor, tabak çanak kırıyordu.

Son zamanlarda sofrada bu tür kazalar artınca bundan rahatsız olan anne ve baba bir çözüm düşündüler ve bunun üzerine dedeye tahtadan bir çanak ve çatal kaşık alındı. Artık dede yer sofrasında ayrı yiyor, hiçbir şey kırmıyor, üzerine bir şey dökmüyordur. Böylece anne de daha az çamaşır yıkıyor, değerli tabaklar da kırılmamış oluyordu.

Yaşlı dede tahta çanakla çorbasını içerken son derece mahcup bir şekilde etrafına bakıyordu. Evin küçük torunu dedesinin bu durumunu tam anlamamış da olsa uzaktan izliyordu.

Bir gün anne ve babası dışarıdayken ufak çocuk eline geçirdiği bir tahta parçasıyla oymaya başladı.

Anne ve babası eve gelince ne yaptığını sorduklarında,

“Tahta çanak yapıyorum, siz yaşlanınca ben de size vereceğim, “ dedi.

Anne ve baba bir süre sessizce birbirlerine baktı ve yaptıklarından utandılar. Babalarına kendi rahatları uğruna ne büyük bir utanç verdiklerini anladılar.

Alıntı