Hayat bazen bizi büyük bir görevin ortasına bırakmaz; bizi o göreve hazırlayacak uzun ve dolambaçlı bir yola davet eder. Çoğu zaman bu yolculuk bir başarıyla değil, derin bir boşluk hissi ve belirsizlikle başlar.

Eskilerin anlattığı bir hikâye vardır...

Hayatın yükünden yorulan bir genç, cevapları bulmak umuduyla bir bilgenin kapısını çalar. Bilge, sessizce pencereden dışarıyı izlemektedir. Genç sabırsızca sorar:

"Mutluluk nedir?"

Bilge cevap vermek yerine elini uzatır ve parmağına konan narin bir kelebeği gencin avuçlarına bırakır. Şunları söyler:

"Bu kelebeğe dikkat et. Eğer parmaklarını çok sıkarsan onu öldürürsün. Ama ellerini çok serbest bırakırsan, uçup gider. Onu yaşatmak da, kaybetmek de senin dengene bağlı."

Mutluluk tam olarak budur...

Onu aşırı kontrol etmeye, her anını planlamaya çalıştığımızda boğarız. Kaygılarımız ve beklentilerimizle üzerine kapandığımızda nefes alamaz hale gelir. Ancak ona hiç sahip çıkmadığımızda, kıymetini bilmediğimizde de ellerimizden kayıp gider.

Hayat bize çoğu zaman hazır bir sonuç sunmaz.

Dua ederiz, çabalarız ve karşımıza fırsatlar çıkar. Huzur isteriz, kapılar aralanır. Sağlık dileriz, bir umut ışığı belirir. Yaradan bize sonucu değil, o sonuca giden yolları ve ihtimalleri gösterir.

Asıl soru şu:

Avuçlarımızın arasındaki o narin kelebeği;

• Korkularımızla ezecek miyiz?
• Umursamazlığımızla uçuracak mıyız?
• Yoksa o hassas dengeyi kurup yaşatacak mıyız?

Belki de mutluluk, ne çok sıkmak ne de tamamen bırakmaktır. Sadece o ince çizgide, dengeyle yürümeyi öğrenmektir.

Leydihan