Bu hava karşısında karamsarlık pek etkili olamıyor. Karamsarlık, uyuşmuş, bitkin düşmüş bir hayvan gibi… Sert bir kışın ardından bahar yağmurlarının yumuşattığı kent havası, belki de yaz mevsiminin en pürüzsüz akşamını sunmuş. Ruhlar, belleğe üşüşen anılar ya da pişmanlıklar karşısında dalgalansa da, bu yumuşatıcı, huzur verici hava bedenleri gıdıklıyor. Hayatın kendisi bu, yaşamanın hissedilmesi gibi bir şey belki de. Önüne geçilemez bir dinginlik boşalıyor bu kaynaktan. Sokaktan geçenlerin ayak sesleri, nefes sesleri ve endişe uyandırabilecek her türden etki yenik düşüyor adeta. Bir askıda kalış yaşanıyor. Ne geçmiş acılı ve hüzünlü ne de gelecek yorucu görünüyor. Zaman, şimdi’yi galip ilan etmiş burada.

Anne çay tepsisiyle giriyor balkona. Balkonda onun gelişini karşılayanlar kocası ve küçük çocukları olsa da heyecan verici bir utangaçlık duyuyor anne. Huyu olmalı bu ya da yaşamın güzelliği ve çekiciliği karşısında hissettiği ruh değişimlerini böylesi insani duyguları duymakla atlatıyor. Çocuklar neşelendiler. Onlar da çay içecekler. Ama onlarınki pek koyu olamayacak, babanın kuralı bu. Baba sigarasını dikkatle içiyor. Duman çocuklara ulaşmasın! Ses yok. Sadece annenin eteğinin hışırtısına karışan bardak ve kaşık sesleri… Ama bu sesler bile pek zayıf, annenin utangaçlığından olmalı. Çocuklar, birbirlerine dahi bakamıyorlar ufak beklentilerinin yarattığı heyecan sebebiyle. Çayın demli olmasını içten içe arzuluyorlar. Demli çayı sevdiklerinden değil, özendiklerinden. Yanlışlıkla demli çay koyarsa anne, baba şöyle bir bakacak ve neyse artık dercesine bir hareketle çocuklara izin verecek. Bunu biliyor çocuklar. Daha önce yaşanmış olmalı. Ama anne oldukça az koyuyor çayların demini, dikkatle. Çocuklar, birbirlerinden bile gizledikleri bu isteklerini hiçbir şekilde dillendirmeksizin kabulleniyorlar durumu ve mutlular. Hava okşayıcı ritmini sürdürmekte. Sigara dumanının görünmez havayla dans edişini izliyor çocuklardan biri, belli bir şey düşünmeden.

Anne de oturuyor. Birkaç parça bisküvi de var çayın yanında, çocuklar için. Anne istemsizce ve sadece iki saniyeliğine gözlerini kapalı tutuyor. Bir kaçamak gibi… Baba sokaktan hızlı adımlarla geçmekte olan bir gence bakıyor. Dalgınca sürdürüyor göz takibini. Üzerinde kısa kollu bir penye, huzurlu hava fark ettirmeden kollarını okşuyor babanın. Gözleri kaldırımda hala. Bir araba yanaşıyor, motor sesleri ve park ediyor.

Küçük çay bardaklarının içinde oraya buraya çarparak dönen çay kaşıklarının çıkardığı sesler kulakları rahatsız etmiyor. O küçücük bardakların içi az sonra bisküvi parçalarıyla dolacak. Çocuklar yumuşamış bisküviyi seviyorlar demek ki. Ama bardağa düşmeden ağızlarına götürmeleri gerek. Üstelik çay çok sıcak, hemen içemezler. Soğumasını beklerken en iyi yol bu.

Baba çayından ilk yudumu alır almaz yeni bir sigara daha yakıyor. Anne, belki de gözlerinin doyumsuzca kapanmasını önlemek için çocuklarını izliyor. Doludizgin bir sevgi, merhamete bulanmış bir sevgi akıyor içinden bu anda. Anlamsız bir şey bu. Yaşanıyor sadece, açıklamaya gerek yok. Kimse konuşmuyor. Sokak lambaları da suskun, bekliyorlar. Nöbet tutan askerler gibi, adeta canlılar, biraz eğilmiş boyunlarıyla sokağa bakıyorlar. Mevsimin bu güzel akşam havasını onlar da solumak istiyor. Birer insan olmak istiyorlar belki onlar da.

Çok akşamlar geçirdi bu aile. Çocuklar büyüdü mü? Genç karı koca yaşlandı mı? Soğuk akşamlar da geçirdiler, kederli geceler de. Zaman oldu yıllarını tümüyle çabaya, plana, beklentiye adadılar yaşamadan. Güzel akşamlar da geçirdiler aynen bunun gibi. Heyecanlandılar. Sabahın köründe yumuşak ve sıcak yataklardan zorla koptular. Fotoğrafları da oldu, anımsayabilecekleri hatıraları da. Başarıları da oldu, tatminsizlikleri de. Başka mekânlara savruldular, kimi zaman hep aynı yerde kaldılar. Balkonda çay içtiler. Çocuklar bisküvi batırdılar çaylarına. Anne utandı, sebepsizce. Baba, hayatın karşısına dikildi, duruşundan emin, bekledi. Daha sonra yok olma sırası onlara geldi birer birer, yok oldular. Tamamen silindiler, adeta hiç olmamış gibi. Burada anlatılmıyorlarmış gibi… Telaşları vardı, şimdi kendileri bile yoklar. Amaçları, şimdi başka ailelerin amaçları oldu. Sanki hep o balkonda, sağlıkla dolu, huzurla dolu yaşayacaklar gibiydi. Çocuklar gülümseyecek, baba sokaktan geçenleri izleyecek, anne çay dolduracak…