Akrabiyyet ve Muhabbet murakabaları Fenâfillâh’a giden yoldur, Allah-u Teâlâ’ya yavaş yavaş yaklaşma hissi doğar.

“Biz insana şah damarından daha yakınız.” (Kaf: 16)

Âyet-i kerime’sinin hakiki mânâsı bu murakabada tecelli etmeye başlar. Allah-u Teâlâ’nın kendisine kendisinden yakın olduğunu gözü ile görmeye başlar.

Birisi: “Allah var ve beni görüyor.” diyor, diğeri ise: “Allah bana benden yakın.” diyor. Bu iki nokta hiç bir olur mu? Bunlar hep tecelliyâttır, murakabalardan geçildikçe kişide husule gelir.

Bu mânevî merdivenlerden yükseldikçe, gönül bahçesinden bahçelere geçer, tekarrübiyet başlar. Allah-u Teâlâ’ya yaklaştıkça varlığını gönülde hissetmeye başlar, ilerledikçe yakınlığını duyar. Burada da ibadet, taat ve takvâsını artırdığı gibi murakabasını da artırması lâzımdır. Zira ruhun aslî makamından inişi, süflî bedene girişi ve tekrar makam-ı asliyesine dönmesi peşpeşe yapacağı murakaba ile kaimdir. Ancak bununla mümkün olur, başka türlü yol verilmemiştir.

Bu murakabayı bitirdikten sonra Allah-u Teâlâ’nın kendisine kendisinden yakın olduğunu görür.

Artık Resulullah Aleyhisselâm’daki muhabbet Hakk’a geçmiştir. O, Allah-u Teâlâ’nın nuru ile Fail-i Mutlak’ın fiillerini seyreder. Bu yalnız ona orada verilir.