Bir zamanlar sokaklarda, mahalle aralarında top, misket, saklambaç oynayan hayal dünyasında yaşayan, mutluluğu oyunda arayan saf çocuklardık. Bir yerimiz acıdığında, kanadığında annemizin öpücüğü ile iyileşeceğini düşünecek kadar saftık, şimdi ise acının ne denli gerçek olduğunu öğrendik. Ağladığımızda ise bir elma şekeri Ya da kırmızı, mavi bir balonla kandırılırdık, susmak İçin de öyle olurdu. Lise veya üniversiteye gidenlere abi, abla derdik. Sonra büyüdük, zamana yenildik. Biz abi abla dediklerimizin yerini aldık. Bizim de yerimizi başka çocuklar aldı ve onlar bizden gördüklerinde abi abla demeye başladılar. Artık çocuk değildik, anladık. Ve her yıl bir adım daha atıyoruz büyük sona artık; çocukluk, platonik aşklarımız olmayacak, cam kavanozlarda sakladığımız misketlerimiz, patlamasından korktuğumuz balonlarımız, bez bebeklerimiz yok; en önemlisi hayalden uzaklaştık, oyun dünyasında yaşamıyoruz. Artık sorumluluk sahibi olmuş birer birey olduk ve zaman bize çocukça düşüncelere hoşça kal demenin vaktimin geldiğini hissettirdi. Evet hoşça kal çocuk, sen şimdi sadece anılarımda ve fotoğraf karelerinde kaldın. Şimdi hoş geldin gerçek dünya.