[Leydihan]

Yazı filme dair spoiler içerebilir.

Yaklaşık on-on iki yıl öncesine kadar Hollywood’un uzun metrajlı animasyon üretimi oldukça sınırlıydı. Geleneksel olarak sadece Disney, yıl içinde bir yüksek bütçeli çizgi filmi vizyona sokabiliyordu. Bu filmler çoğunlukla klasik peri masallarından uyarlanır, üzerine sevimli yaratıklar, “aşk her şeyi yener” temalı yan hikâyeler ve çocukların tekrar tekrar dinlemekten keyif aldığı şarkılar eklenirdi. Amerika’da Haziran ayında, Türkiye’de ise kış tatilinin başında çocuklar tarafından sabırsızlıkla beklenirdi.

Bu filmler aynı zamanda büyük bir pazarlama planının parçasıydı: Karakterler temalı oyuncaklar, fast food menüleri, DVD’ler ve daha birçok ürün, çocukları filme bağlarken stüdyolar için ciddi bir gelir kaynağı oluşturuyordu. Ancak tüm bunların yanında Güzel ve Çirkin, Aslan Kral ve benim favorim Aladdin gibi unutulmaz klasikler de hayatımıza girdi. Bu filmler, sadece ticari amaçla değil, sıkı işlenmiş hikâye ve karakterlerle gerçek bir sihir vaat ediyordu.

Günümüzde ise animasyon filmleri Hollywood için neredeyse rutin bir üretim alanı haline geldi. Bilgisayar tabanlı animasyon teknolojileri, prodüksiyon süresini kısaltıyor ve animatörlerin işini kolaylaştırıyor. Bu sayede neredeyse her hafta yeni bir uzun metraj animasyon çıkıyor. Animasyon filmleri, canlı aksiyon projelerine kıyasla daha düşük maliyetli ve güvenli yatırımlar olarak stüdyoların gözdesi hâline geldi. Çocuklar ve aileler için hazır bir seyirci kitlesi zaten var; bu yüzden filmler küçük risklerle yüksek kazanç sağlıyor.

Son birkaç ay içinde Amerika’da Cars, Bitirim Karınca, Barnyard: Parti Hayvanları, Canavar Ev, Kırmızı Başlıklı Kız, Vahşi Doğa, Buz Devri 2, Cesur Civciv gibi birçok animasyon vizyona girdi. Bu yıl çıkacak diğer yapımlar arasında ise Happy Feet, Meet The Robinsons, Ratatouille, Flushed Away ve Open Season yer alıyor. Liste uzayıp gidiyor.

Bu filmler genellikle fast food, oyuncak, DVD ve konsol oyunlarıyla desteklenen büyük gelir zincirleriyle geliyor. Plan basit: Yorgun bir ebeveyn çocuğunu sinemaya götürüyor, çocuk film boyunca renkli ve komik karakterlerle büyüleniyor, ardından ebeveyni oyuncak ve ürün almak için ikna ediyor. Bu döngü milyonlarca kez tekrarlandığında, kısa bir animasyon filminden elde edilebilecek gelirin büyüklüğü tahmin edilebilir. Ancak bu trend, on yıl öncesine göre hikâyede özgünlük ve cesareti azaltmış, fabrika usulü, kalıplaşmış filmler ortaya çıkarmış durumda.

Peki, Orman Çetesi bu tabloya nasıl uyuyor? Benim için bakış açısı basit: Kapitalist sistem eleştirilerini bir kenara bırakıp, filmi çocukları bir saat on beş dakika boyunca eğlendiren zararsız bir animasyon olarak değerlendirdiğimde keyif aldım. Çok yüksek bir eğlence beklememek gerek, ama birkaç sahnede yüksek sesle güldüğüm ve görsellikten etkilendiğim anlar oldu. Özellikle hiperaktif sincap Hammy, kafeinli soda içince zamanı durduracak kadar hızlanıyor ve sahneye enerji katıyor.

Film, RJ adlı rakun liderliğinde kış uykusundaki kemirgenlerin kasabadan yiyecek çalma çabalarını konu alıyor. Tüm karakterler, Bruce Willis, Nick Nolte ve Steve Carrell gibi ünlü isimler tarafından seslendirilmiş. Çoğu, karaktere inandırıcılık katmak yerine hızlı bir şekilde seslendirme yapıyor; tek istisna Steve Carrell, Hammy’ye ses verirken eğlendiği hissini seyirciye aktarıyor.

Filmin tek eleştirilecek yönlerinden biri fast food’un neredeyse kutsal bir objeymiş gibi gösterilmesi. Bazı sahnelerde cips, pizza ve gazlı içecekler alt açıdan gösterilerek görsel olarak abartılmış. Çocuklara sağlıklı beslenme mesajı verilmediği için bu detay eksik kalıyor. Yine de, Orman Çetesi, yetişkinler için de zararsız ve ortalama bir eğlence sunuyor.

Yazar: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret