Ben uyumayı sevmezdim.
Gece bana uzun, karanlık ve biraz da gereksiz gelirdi.
Ama sen geldin…
Ve gece ilk defa bir anlam kazandı.

Senin yanında uyumak,
sanki dünyanın gürültüsünü kapatıp
kalbimin sesini açmak gibi.

Omzuna başımı koyduğumda
zaman biraz yavaşlıyor,
nefesin saçlarımda dolaşırken
gece, bir korku değil
bir sığınak oluyor.

Eskiden uyku sadece yorgunluktu,
şimdi ise sana biraz daha yaklaşmanın yolu.

Gözlerimi kapattığımda
karanlık değil seni görüyorum.
Çünkü insan bazen
uykuya değil,
birinin kalbine yaslanmak için gözlerini kapatır.

Ve ben artık anladım;
uyumayı değil,
senin yanında uyumayı seviyormuşum.

[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]