Mekkeliler İslam cereyanını kökünden kurutmaya karar verdiler. İslam Peygamberi (sav) henüz Mekke’de ellerinde demekti. Öyleyse O’nu ortadan kaldırmak bu işi hallederdi. Bu hain emellerle Dar’un-Nedve’de toplandılar.

Bir kısmı, “O’nu zincire vurup zindana atalım.” dedi.

Arapların böyle şeyler yaptıkları vakiydi. Mesela Zübeyr ve Nabiga gibi şairlerin başına bu gelmişti. Yeni fikirleri önlemek için Araplar bu çareye başvuruyordu. Bazıları, “Uzak bir yere sürgün edelim.” dedi. Nihayet en cin fikirlileri sayılan Ebu Cehil ortaya bir teklif attı: “O’nun vücudunu ortadan kaldıralım.” dedi. Fakat bu hain işi kim yapacaktı? Araplarda kan davası adeti vardı. Abd-i Menafoğulları O’nun kan davasından vazgeçmezlerdi. Nihayet, her kabileden katılacak bir grubun elini kana bulaması kabul edildi. Katiller her kabileden olunca Abd-i Menafoğulları kan davasına kalkışamaz, razı olurdu. Onlar da diyetini öderlerdi. Bu kararlarını tatbik için geceleyin Hz. Peygamber (sav)’in evini ablukaya aldılar.

Hz. Peygamber (sav)’i, Cebrâil (as) haberdar etti. İlahi vahiy gelerek hicret etmesine izin verildi. Hz. Ebubekir (ra)’in evine gelerek hicret edeceklerini haber verdi. Derhal yolculuk hazırlığı yapıldı.

Evi saran müşrikler Hz. Peygamber (sav)’in evinden dışarı çıkışını beklediler. Çünkü Araplarca bir adamı evinin içinde öldürmek korkaklığın en çirkini sayılırdı. Evinden çıkınca toptan vuracaklardı. Hz. Peygamber (sav) bunu bildiği için kendi yatağına Hz. Ali (kv)’yi yatırarak sabaha kadar müşrikleri oyaladı. Hz. Peygamber (sav) Mekke’nin en emin adamı olduğundan kendisine verilmiş birçok emanet vardı. Bunları sahiplerine teslim edilmek üzere Hz. Ali (kv)’ye verdi. Allah’ın koruması sayesinde gafil düşmanları arasından onlar görmeden çıktı. Hz. Ebu Bekir (ra)’e daha önce haber verdiği üzere O’nu alıp hicret yolunu tuttular. Gecenin karanlığında Mekke’nin güney tarafındaki bir buçuk saatlik Sevr Dağı’na gittiler ve orada bir mağaraya gizlendiler.