Hasan-ı Basri Hazretleri anlatıyor:

Bir gün Basra’da bir mahallenin Ahşap olan bütün evleri yandı. Ancak yaşlı bir zatın evi yanmadı ve orta yerde sapasağlam kaldı. Basra emiri Ebu Musa ve mahalle halkı hayretler içinde kaldılar. İhtiyar bir zat olan bu evin sahibini alıp Basra emirenin huzuruna çıkardılar.

Emir, senin evin nasıl ve ne ile bu ateşten kurtuldu diye sordu. İhtiyar, toz toprak içinde kalmış, görünüşte zavallı biri idi. “Ben evimin yanmaması için Allah’a yemin ettim de ondan yanmadı” dedi.

Bunun üzerine Hasan-ı Basri Hazretleri Emir’e ve halka döndü:

“Adam doğru söylüyor çünki Peygamberimiz, “Ümmetimin içinde saçı-başı, sakalı birbirine karışmış elbiseleri eski ve tozlu bir topluluk olacak. Ama eğer onlar (her hangi bir hususta) Allah’a yemin etseler, Allah onların yeminlerini elbette yerine getirir” buyurmuştur...

Hz. Ömer devrinde de fethedemedikleri bir kaleyi nasıl fethedeceklerini soran ordu komutanına Hz. Ömer, “(Ordu içinde saçı-sakalı birbirine karışmış) Berra Bin Azip isminde bir zat olacak. O yemin etsin ve Allah’a dua etsin kale fethedilecektir. Rasûlüllah’tan ben böyle duymuştum” der.

Ordu komutanı saçı-sakalına karışmış üstü-başı toz toprak içinde olan Berra’yı bulmuş, ona Hz. Ömer’in emrini tebliğ etmiş, Hz. Berra da ellerini açarak şöyle 2 yemin ve duada bulunmuştu:
“- Ya Rabbi! Düşman ordusu bugün dağılsın, perişan olsun.”
“- Ya Rabbi! Berra bu zaferin kurbanı olsun!”
Yemin ve dualarının ikisi de o gün tahakkuk etmişti.

Yine bir gün Basra’da yangın çıkar… Ebu Ubeydetü’l-Havâs’ın yangın içinde dolaştığı görülür. Basra Emiri ona, “Dikkat et yanacaksın!” deyince Ebu Ubeyde,
“Ben Rabbıma beni ateşte yakmaması için dua ettim. Ateş beni yakmaz” diye cevap verdi.
Emir, “Öyle ise ateşi de söndür” deyince, Ebu Ubeyde Hazretleri de ateşin arasına dalarak onu söndürdü.

Ehlullahtan Ebu Hafs Hazretleri, bütün yiyeceği-içeceği üstünde olan merkebini kaybetmiş ve perişan olmuş bir zavallıya rastlayınca ona acımış, “Ya Rabbi! Bu adamın merkebini buldurup bunu sevindirmeden buradan adımımı atmayacağım” diye yemin edince, adamın merkebi bağırarak çıkıp gelmişti. (İhya Tercümesi C. 4, S. 612)