İnşikak İnfitâr sûresinden sonra Mekke'de inmiştir, 25 (yirmibeş) âyettir. Göğün yarılmasından söz ettiği için bu adı almıştır.

إِذَا السَّمَاء انشَقَّتْ ﴿١﴾
1.İzâs semâunşakkat.
Gökyüzü yarıldığı zaman.
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٢﴾
2.Ve ezinet li rabbihâ ve hukkat.
Ve Rabbine itaat etti ve gerçekleştirdi.
وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿٣﴾
3.Ve izâl ardu muddet.
Ve yeryüzü uzatılıp dümdüz olduğu zaman.
وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿٤﴾
4.Ve elkat mâ fîhâ ve tehallet.
Ve içindekileri (dışarı) attı ve boşaldı.
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٥﴾
5.Ve ezinet li rabbihâ ve hukkat.
Ve Rabbine itaat etti ve gerçekleştirdi.
يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ ﴿٦﴾
6.Yâ eyyuhâl insânu inneke kâdihun ilâ rabbike kedhan fe mulâkîhi.
Ey insan! Muhakkak ki sen, Rabbine doğru (yola çıkarak) cehd ile (nefsinle) cihad edersin. Sonunda O’na mülâki olursun (ruhunu Allah’a ilka edersin, ulaştırırsın).
فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ ﴿٧﴾
7.Fe emmâ men ûtiye kitâbehu bi yemînihî.
Fakat kitabı (hayat filmi) sağından verilen kimse ise.
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا ﴿٨﴾
8.Fe sevfe yuhâsebu hısâben yesîrâ(yesîran).
İşte o, kolay bir hesapla hesaba çekilecek.
وَيَنقَلِبُ إِلَى أَهْلِهِ مَسْرُورًا ﴿٩﴾
9.Ve yenkalibu ilâ ehlihî mesrûrâ(mesrûran).
Ve ehline surur içinde sevinçle dönecek.
وَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ وَرَاء ظَهْرِهِ ﴿١٠﴾
10.Ve emmâ men ûtiye kitâbehu verâe zahrihî.
Ve kitabı (hayat filmi), arkasından verilen kimse ise.
فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُورًا ﴿١١﴾
11.Fe sevfe yed’û subûrâ(subûran).
İşte o, hemen ölümü davet edecek (helâk olmak için dua edecek).
وَيَصْلَى سَعِيرًا ﴿١٢﴾
12.Ve yaslâ saîrâ(saîran).
Ve alevli ateşe yaslanacak (atılacak).
إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُورًا ﴿١٣﴾
13.İnnehu kâne fî ehlihî mesrûrâ(mesrûran).
Muhakkak ki o, (dünyada) ehlinin arasında iken surur içinde sevinçliydi.
إِنَّهُ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿١٤﴾
14.İnnehu zanne en len yahûr(yahûra).
Muhakkak ki o (Allah’a) asla geri dönmeyeceğini sandı.
بَلَى إِنَّ رَبَّهُ كَانَ بِهِ بَصِيرًا ﴿١٥﴾
15.Belâ, inne rabbehu kâne bihî basîrâ(basîran).
Hayır, (öyle değil) muhakkak ki Rabbi, onu en iyi görendir.
فَلَا أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ ﴿١٦﴾
16.Fe lâ uksimu biş şefak(şefakı).
Bundan sonra hayır, şafak vaktine yemin ederim.
وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾
17.Vel leyli ve mâ vesak(vesaka).
Ve geceye ve örttüğü (barındırdığı) şeylere (yemin ederim).
وَالْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ ﴿١٨﴾
18.Vel kameri izâttesak(izâttesaka).
Ve nuru tamamlandığı (dolunay haline geldiği) zaman Ay’a (kasem ederim).
لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ ﴿١٩﴾
19.Le terkebunne tabakan an tabakın.
Siz mutlaka tabakadan tabakaya bineceksiniz (gök katlarından geçeceksiniz).
فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠﴾
20.Fe mâ lehum lâ yu’minûn(yu’minûne).
Artık onlara ne oluyor ki îmân etmiyorlar (inanmıyorlar)?
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ الْقُرْآنُ لَا يَسْجُدُونَ* ﴿٢١﴾
21.Ve izâ kurie aleyhimul kur’ânu lâ yescudûn(yescudûne). (SECDE ÂYETİ)
Ve onlara Kur’ân okunduğu zaman secde etmezler.
بَلِ الَّذِينَ كَفَرُواْ يُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾
22.Belillezîne keferû yukezzibûn(yukezzibûne).
Hayır, inkâr edenler (kâfirler) yalanlıyorlar.
وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿٢٣﴾
23.Vallâhu a’lemu bimâ yûûn(yûûne).
Ve Allah, onların (kalplerinde) sakladıkları şeyleri (inkârları, düşmanlıkları) en iyi bilir.
فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿٢٤﴾
24.Fe beşşirhum bi azâbin elîm(elîmin).
Artık onları elîm azapla müjdele.
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ﴿٢٥﴾
25.İllâllezîne âmenû ve amilûs sâlihâti lehum ecrun gayru memnûn(memnûnin).
Ancak âmenû olanlar (ölmeden evvel Allah’a ulaşmayı dileyenler) ve amilüssalihat (nefs tezkiye edici amel) yapanlar için, kesintisiz ecir (mükâfat) vardır.