Tebbet, kurusun manasına bedduadır. Ebu Leheb hakkında inmiştir. Zira o, eziyet etmek kasdıyla Resûlullah'ın yoluna gizlice diken koymuş, bu işte kendisine karısı da yardım etmişti. Sûre, Mesed sûresi diye de anılır. Fâtiha sûresinden sonra Mekke'de inmiştir, 5 (beş) âyettir. (Bir rivayete göre Şuarâ sûresinin 124. âyeti gereğince Efendimiz yakın akrabasını çağırarak, onları İslâm'a dâvet etmişti. Amcası Ebû Leheb galiz sözler sarfederek, Bizi bunun için mi çağırdın? demişti. Bunun üzerine bu sûre indi. )

تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ ﴿١﴾
1.Tebbet yedâ ebî lehebin ve tebbe.
Ebu Leheb’in iki eli kurudu ve helâk oldu.
مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾
2.Mâ agnâ anhu mâluhu ve mâ keseb(kesebe).
Ona malı ve kazandıkları bir fayda vermedi.
سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ ﴿٣﴾
3.Se yaslâ nâran zâte leheb(lehebin).
Alevli ateşe atılacak.
وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ﴿٤﴾
4.Vemraetuhu, hammâletel hatab(hatabi).
Ve onun, odun taşıyan kadını da.
فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِّن مَّسَدٍ ﴿٥﴾
5.Fî cîdihâ hablun min mesed(mesedin).
Onun boynunda mesedden (bükülmüş liften) bir ip vardır.