Nazım Hikmet Ran

Mütevazı olmak başını eğmek değildir; hayat ritmini değiştirdiğinde bile hafif adımlarla yürümeyi öğrenmektir. Bazıları tevazuyu imkânsızlıkla karıştırır. Oysa gerçek mütevazılık insanın içinde doğar; sahip olduklarına ve henüz sahip olamadıklarına bakışında saklıdır. Cebinle ya da yaşadığın yerle ilgili değildir; her güne hangi kalple baktığınla ilgilidir.
Az şeye sahip olup o azı içten bir gülümsemeyle paylaşan insanlar gördüm. Çok şeye sahip olduğu hâlde, iyi bir şey aldığında ilk kez alıyormuş gibi şükreden insanlar da gördüm. O zaman anladım ki tevazu nesnelerle değil, tutumlarla ölçülür. Hiçbir şeyin garanti olmadığını bilmek ve atılan her adımın kıymetini fark etmektir.
Zor zamanlar geldiğinde mütevazılık insanı ayakta tutar. Seni ne acılığa ne de sürekli kıyas yapmaya sürükler. Bolluk zamanlarında ise başarı seni başkalarından üstün kılmaz; sadece nazik, yakın ve cömert kalabilmen için bir fırsat sunar.
Mütevazı olmak, daha fazlasını bildiğini kanıtlama ihtiyacı duymadan dinleyebilmektir. Başkasının başarısını, kendinden bir şey eksiliyormuş gibi hissetmeden kutlayabilmektir. Geçmişine dönüp nereden geldiğini hatırlamaktır; geçmişte takılı kalmak için değil, şükrü canlı tutmak için.
Bir bilge, gerçek zenginliğin her koşulda aynı kalbi koruyabilmek olduğunu söylemişti. Belki de sır tam olarak burada: Hayat sahnelerini değiştirse bile özünü değiştirmemekte. Çünkü sonunda geriye kalan, biriktirdiklerin değil; seninle yürüyenlerin kalbinde bıraktığın izdir. Mütevazılığın sessiz değerini onlara, kelimeler olmadan öğretebilmiş olmaktır.



[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]

__________________

__________________

__________________

__________________

__________________

__________________

__________________

__________________

__________________