Boğaziçinde bir hoca vardı...

Boğaziçi’nde herkes mutluydu.“1500 aldıysak artık derse girmeye gerek yok herhalde…”
Şakalar dönüyor.
Özgüven tavan.
Dr. Erol Bey öngörülemezdi.
Herkesin ismini bilirdi.
Bir kampüsten diğerine yürürken kulağında kulaklık, müzik dinlerdi.
Sanki üniversite onun evi gibiydi.
Bir gün biri sordu:
— Hocam niye bu kadar yüksek not veriyorsunuz?
Cevap 1990’ların içinden geldi:
“Çocuklar… Bu ödevi yapmak için ne yapıyorsunuz?
Kütüphaneye gidiyorsunuz.
Kitabın numarasını bilgisayardan buluyorsunuz.
Raflardan indiriyorsunuz.
Araştırıyorsunuz.
Düşünüyorsunuz.”
Sonra durdu.
“İleride bilgiye tek tuşla belki yapay zeka ile ulaşılacak.
Ama insanlar zihnini kullanamayacak.
Şu an yaptığınız şey çok önemli.
Unutmayın beni.”
2020’de vefat etti.
Ama o cümle hâlâ yaşıyor.
Makine mühendisliği okuyorsunuz.
Cıvata çizeceksiniz.
Nasıl anlatacak diye beklerken…
Elinde bir cıvata, sınıfta dolaşıyor.
Havaya atıp tutuyor.
“Üç kuruşluk cıvata…”
958 kere tekrar ediyor.
Bakışlarımız değişmeyince asistanı gönderiyor.
İpucu veriyor.
Bir projeyi beğendi diye bana 100 üzerinden 360 verdi.
“Hocam o zaman diğer sınavlara girmesem AA gelir mi?” dedim.
“Yok, o zaman kalırsın.”
Bir başka hikâye:
Sınavdan 1000 alan öğrenci soruyor:
“Bundan sonra derslere girmesem olur mu hocam?”
Cevap:
“Bizde eksi notlar da var evladım.”
İlk teknik resim dersine girdi.
Bir sınavın 3. sorusu sadece şuydu:
justice?
Adalet?
Bütün sınıf yazdı:
“and justice for all.”
Herkes için adalet.
Bu kez o şaşırdı.
Derslerde çamaşır ipi gerer,
ödevleri mandallarla asardık.
Kalbinden rahatsızlanıp hastaneye yattığında
ziyarete çamaşır ipi götürdük.
Yıllar sonra kampüste görse selam verirdi.
Otobüsten el sallardı.
Saçınızdaki en ufak değişikliği fark ederdi.
Kütüphanede karşılaşınca hep aynı soruyu sorardı:
“Teze başladın mı?”
Lisans ikinci sınıfta tek dönem dersini aldığın bir hoca,
yıllar sonra seni hatırlıyorsa
orada başka bir şey vardır.
Nazikti.
Beyefendiydi.
Dünyanın en özgün ders anlatan hocasıydı.
Alışılmışın dışında bir zekaya sahipti.
“Ben dünyanın en yaşlı yardımcı doçentiyim”
diyecek kadar kendisiyle barışıktı.
Buenos Aires doğumluydu.
Egzantrikti.
1500’lük notlar doğru bilgiye ulaşma gayreti içindi.
Asıl not, zihnin ne kadar çalıştığıydı.
Bugün bilgi tek tuş uzağında.
Ama düşünmek hâlâ emek istiyor.
Ve belki de o yüzden
100 üzerinden 1500 verdi.
O dönemki bilge hocaların…
Bir kısmı emekli oldu.
Bir kısmı Erol bey gibi aramızdan ayrıldı.
Bir kısmı ne yazık ki artık o kampüslerde değil.
Ama bıraktıkları şey hâlâ orada.
Bir cümlede.
Bir bakışta.
Bir soruda.
Ve bazı hocalar,
100 üzerinden sadece 1500 vermez…
Düşünme özgürlüğünü de öğretir.
Eğer senin de hayatında böyle bilge öğretmenlerin varsa,
bu yoruma etiketle.
Saygıyla.
Selamla.

__________________