İntihar Mektubu

Sıkıldım aynı simaları görmekten, aynı şeyleri ‘ yapma’ demekten. Aynı saçaklar altında yürümekten daraldı kalbimin vadileri. Aynı yağmurun altında ıslanmaktan usandım.

Sıkıldım aynı bakışları süzmekten, bunca özür dilenecek duruma düşmekten hırpalandı hassas terazilerim, bozuldu gönül dengem, yıkıldı kalbimin minareleri.

Sıkıldım günlerin hep 24 saat olmasından, haftanın yedi günlük kalıbından, şubatların hep zemheri, nisanların yağmurlu olmasından, eylüllerin ayrılığından, sevgililere hep gül alınmasından, akrebin yelkovandan daha kısa oluşundan, şikayetlerimi sadece kendime duyurmaktan, inanın , inanın her şeyden sıkıldım,

Ağlayamayışımdan, sabra sabır göstermemekten, ahde sadakatsizliğimden, dost eline namertliğimden, yad eline muhtaçlığımdan karardı kalbimin güneşleri, yerle bir oldu gönül saraylarım.

Sıkıldım hep aynı yolda yürüyüp, başkasının izini takip etmekten, hep “bu kez başka olacak” deyip başkasına benzemekten sarardı gençliğimin baharları, bulandı gönül pınarlarım.

Sıkıldım ekmeği tuzlu yemekten, çayı tatlı içmekten, sıkıldım sıkılmaktan, hep aynı şeyi yazmaktan, hep tekrara düşmekten, oyun bozan olmaktan, hep aynı kazağı giymekten, her iki çorabımın aynı renk olmasından...

Sıkıldım hayatın yeknesaklığından, kalbimin parçalı bulutlu olmasından, 8-5 mesaisinden

Ve kalbimin çarpmasından da sıkıldım. Ölümü özledim, beni toprak paklar, örter sıkılganlığımı, acımı, hiçbir şeyden tat almayışımı ancak toprak anlar, toprak sarar yaralarımı.

Sıkıldım sadece “kendimin ellerinden tutmaktan”, hep aynı hataya düşüp, hatayı hüner saymaktan gözlerine perde çekildi basiretimin, kırıldı mihenk taşım, köreldi adaletin kılıcı, kaldım zulmün enkazlarında, beyaz bayraklara teslim ettim ruhumu, “kutsal” banknotlara sattım kalbimi.

Ve nihayet size benzedim ey baş harfi büyük yazılıp, tırnak içine alınmış tüm “Özel isimler”

Alıntıdır.