Meşhur sahabe Sa’d b. Ebu Vakkas’ın kardeşi olan Umeyr b. Ebu Vakkas, henüz çocukken İslam’ın ilk günlerinde kardeşleri ile birlikte Müslüman oldu. Onlarla birlikte Erkam’ın evine giderek Efendimizden ilim irfan öğrendi, onlarla birlikte hicret etti.

İslam ordusu Bedir’e giderken yine onlarla birlikte yola çıktı. Allah Resulü sallallahu aleyhi vesellem Medine’yi çıkar çıkmaz Ebu İnebe kuyusunun yanında sahabeleri durdurup, teftiş etti. Yaşları küçük olanları ayırıp geri gönderiyordu.

O sırada Umeyr on altı yaşındaydı. Savaşa katılma yaşına gelmesine gelmişti ama vücudu fazla gelişmemişti. Bunun için geri gönderilirim korkusu ile saklanmaya çalışıyor, arkalara kaçıyordu.

Sa’d b. Ebu Vakkas anlatıyor:

Allah Resulü aleyhissalatu vesselam sahabeleri teftiş yapmadan hemen önce, kardeşim Umeyr’in saklandığını gördüm. Niçin böyle yaptığına anlam veremedim ve sordum:

– Niçin arkalara saklanıyorsun?
– Allah Resulü sallallahu aleyhi vesellemin beni gördüğünde, küçük bulup geri çevirmesinden korkuyorum. Savaşa gelmek istiyorum. Belki Allah bana şehadeti nasip eder, dedi.

Saklanması işe yaramadı. Allah Resulü sallallahu aleyhi vesellem onu küçük bularak:
– Geri dön, Buyurdu. Efendimizin sözleri biter bitmez ağlamaya başladı. Allah Resulü sallallahu aleyhi vesellem, Umeyr’in ağladığını görünce savaşa gelmesine izin verdi. Boyu kısa kılıcı uzundu. Kuşanmakta zorluk çekiyordu. Kılıcını alarak beline bağladım. Savaş başlayınca kahramanca düşmana saldıran Umeyr bir süre sonra şehit oldu. Şehit olduğunda on altı yaşındaydı.

(Vâkidî, Megâzî, 1:21; İbnü’l-Esîr, Üsdü’l-Gâbe, 4089. Sahabe; Ebu Nuaym, Marifetü’s-Sahabe, 3:461; İbn Kudâme, Ensâb, 291.)