Bir gün bir derviş, büyük bir üstad olan mürşidinin yanına gelir ve sorar:
“Efendim, Allah’ı nasıl tanıyabilirim?”
Üstad ona hemen cevap vermez. Bir ayna getirir ve dervişe uzatır.
“Buna bak” der.
Derviş aynaya bakar ve kendi yüzünü görür.
Üstad tekrar sorar:
“Ne görüyorsun?”
Derviş:
“Yüzümü görüyorum.”
Üstad şöyle der:
“Eğer bu ayna kirli olsaydı yüzünü görebilir miydin?”
Derviş:
“Hayır, göremezdim.”
Üstad şöyle açıklar:
“İnsanın kalbi de bir ayna gibidir. Nefs, kibir, öfke ve dünya hırsı bu aynayı kirletir. Kalbini temizleyen o aynada Rabbinin tecellisini fark eder.”