“Borç, ağır bir yüktür. Hz. Muhammed

Savaş zamanı Kocadere köyüne büyük bir sargı yeri kurulur ve kimi Urfalı, kimi Bosnalı, kimi Sivaslı, kimi Halepli çok sayıda yaralı getirilir. Bunlardan biri, Lapseki’nin Beybaş köyündendir ve yarası oldukça ağırdır. Zor nefes alıp vermektedir.

Alçalıp yükselen göğsüne biraz daha tutabilmek isteğiyle komutanının elbisesine yapışır. Nefes alıp vermesi gittikçe zorlaşır ama tane tane kelimeler dökülür dudaklarından.

“Ölme ihtimalim çok fazla… Ben bir pusula yazdım… Arkadaşıma ulaştırın… “ Tekrar derin derin nefes alıp defalarca yutkunur: “Ben… Ben, köylüm Lapsekili İbrahim Onbaşı’dan bir mecit borç aldıydım. Kendisini göremedim. Belki ölebilirim. Ölürsem söyleyin, hakkını helal etsin…”

“Sen merak etme evladım,” der komutanı, kanıyla kırmızıya boyanmış alnının eliyle okşar. Adam az sonra komutanının kollarında kan kaybından şehit olur. Son nefeste bir kez daha, “Ben ölürsem söyleyin hakkını helal etsin,” der.

Bu sırada hiç durmadan yaralı gelmeye devam eder. Bunlardan çoğu daha sargı yerine ulaşmadan şehit düşer. Şehitlerin üzerinden çıkan eşyalar, künyeler komutana ulaştırılır. İşte yine bir künye ve yanında bir pusula… Gözyaşlarını silmeye fırsat bulamayan komutan pusulayı açar, hıçkırarak okur ve okuduğu yere yıkılır kalır. Ne titremesine ne de gözyaşlarına engel olabilir.

Pusulada şu yazmaktadır:

“Ben Beybaş köyünden arkadaşım Halil’e bir Mecit borç verdiydim. Kendisi beni göremedi. Biraz sonra taarruza kalkacağız. Belki ben dönemem. Arkadaşıma söyleyin ben hakkımı helal ettim.”

Alıntı