“Yalnızlığın en kötüsü, seni anlamayanların arasında kalmaktır.” Mevlana

Salihlerinden bir kimse çok fakir olup dünyalık hiçbir şeye malik olmadığı için ailesi, “Bu hâle nasıl sabredelim? Cenab-ı Allah’tan bir miktar dünyalık istesek olmaz mı?” diye gece gündüz kendisiyle münakaşa edermiş.

Nihayet o Salih zat dua etmiş ve duası kabul olmuş. Ailesi bir de bakar ki evin köşesinde altından bir kerpiç vardır. Hemen Salih zate getirirler ve “Bununla ihtiyaçlarımızı karşılasın,” diyerek kerpiçi ona verirler.

Salih zat, o gece rüyasında görür ki cennette altından bir Köşk içinde bulunuyor. Lakin köşkün bir kerpici eksik olduğu için güzelliğinde bir eksiklik vardır. O kerpicin ne olduğunu sorunca, “Dünyada sana verilmişti, “ derler.

Uyanınca hemen bunu ailesine anlatır. Kadın da dünyalık mal istediğine pişman olur. Efendisi tekrar, “Ya Rabbi, bana dünya gerekmez. O kerpici geri yerine gönder,” diye dua eder.

Bakarlar ki evin köşesinden kerpiç kaybolmuştur.

Hadis-i şerifle buyurulmuştur ki: “Bir kimsenin dünyada yediği lokmanın karşılığı, ahiretteki hissesinden eksilir.”

Alıntı