Sevmek ne güzel şey

Sevmek ne güzel şey. İnsan bunu ancak kalbi gerçekten birine bağlandığında anlıyor. Birini düşünürken yüzünde fark etmeden beliren o küçük tebessümde, gecenin bir vakti aklına düşen bir isimde, iyi mi acaba diye içinden geçen o sessiz endişede saklı aslında sevgi. Sevince insanın içi değişiyor fark ettiniz mi hiç? Dünya aynı dünya ama sanki biraz daha katlanılır oluyor. Günün yorgunluğu, hayatın ağırlığı, kalbin içindeki bütün o karmaşa… Birinin varlığını bilmekle biraz hafifliyor. Sanki kalbin yalnız olmadığını anlıyor.

Birini merak etmek, onun iyi olduğunu duymakla rahatlamak, canı sıkıldığında yanında olmak istemek… Bazen hiçbir şey söylemeden bile aynı yerde durabilmek. Çünkü bazı duyguların kelimeye ihtiyacı olmuyor. İnsan sevdiği zaman daha dikkatli oluyor hayata karşı. Daha yumuşak bakıyor insanlara. Kırmamaya çalışıyor, incitmemeye çalışıyor. Çünkü sevdiğin bir kalbi üzmek, kendi kalbinde bir şeyleri eksiltmek gibi geliyor insana.

Sevmek insanın içindeki en gerçek, en saf tarafı ortaya çıkardığı için çok güzel.
Ve kalbe, hâlâ hissedebildiğini hatırlattığı için.