Sadece kendi hayatına odaklanabilen insanlara hep ayrı bir saygı duyacağım. Gözleri sürekli başkasının hayatında değildir onların. Kim ne yapmış, kim ne giymiş, kim ne demiş… böyle şeylerle ilgilenmezler. Çünkü insanın asıl meselesinin kendi yolu olduğunu bilirler. Kendi yoluna bakan birinin de başkalarının hayatını didiklemeye ne vakti olur ne de isteği.
Böyle insanlarda fesatlık yoktur. Birinin iyi olduğunu görünce içleri daralmaz. Kıskançlıkla gözleri kararmaz. Dedikodu yaparak vakit harcamazlar. Çünkü bilirler ki başkasına dair şeylerle ilgilenmek çok gereksiz. Birisi kötü diye kimse daha iyi bir insan olmaz. Onlar sessizce kendi işine gücüne bakar, kendi kalbini temiz tutmaya çalışır.
Gösterişe ihtiyaç duymazlar. Hayatlarını bir yarış gibi yaşamazlar. Kim daha çok kazandı, kim daha güzel göründü, kim daha çok alkış aldı… bunların hiçbirine takılmazlar. Çünkü insanın değerinin bunlarla ölçülmeyeceğini çoktan anlamışlardır. Sade yaşarlar ama o sadeliğin içinde büyük bir huzur vardır. Gürültüsüzdürler ama varlıkları güven verir. Yanlarında olduğunda insan kendini daha sakin, daha gerçek hisseder.
Bence iyi insan dediğin biraz da böyle biridir. Kendi yolunda yürüyen, kimseyi ezmeye çalışmayan, kimseyle yarışmayan, kalbini kirletmeden yaşayabilen biri. Umarım hâlâ vardır böyle insanlar. Ve umarım bu dünyada sayıları hiç azalmaz. Çünkü insanı insana hâlâ inandıranlar, tam da onlardır.