Çocuklarınızı dinlerken gerçekten anlıyor musunuz?

Selam herkese,

Bugün aklıma takılan bir şeyi sizlerle paylaşmak istedim. Bildiğiniz gibi "Çocuklarımızın geleceğini şekillendirirken bizlere ne düşüyor?" gibi konuları konuşuyoruz sürekli. Ben de bu noktada, acaba çocuklarımızı dinlerken gerçekten anlıyor muyuz diye düşünmeye başladım.

Yani, sadece söylediklerini mi duyuyoruz yoksa arkasındaki duyguları, ihtiyaçları da yakalayabiliyor muyuz? Mesela, bazen bir şey anlatırken gözlerinin içine bakıyoruz ama aklımız başka yerde olabiliyor. Ya da kendi bakış açımızla yorumlayıp, onların hislerini tam olarak kavramadan hemen bir çözüm sunmaya çalışıyoruz.

Bu "sharenting" meselesinde de görüyoruz ya, bazen kendi isteklerimizi çocuklar üzerinden gerçekleştirme eğiliminde olabiliyoruz. Benzer bir durum, dinleme esnasında da olabilir mi diye düşündüm. Kendi beklentilerimizle, onların anlattıklarını harmanlayıp "anladım" diyerek aslında tam olarak anlamamış olabiliyoruz.

Siz bu konuda neler düşünüyorsunuz? Çocuklarınızla konuşurken nelere dikkat ediyorsunuz? Onların dünyasına gerçekten girebildiğinizi hissediyor musunuz, yoksa sadece bir ebeveyn olarak rol mü yapıyoruz zaman zaman? Fikirlerinizi merak ediyorum.

__________________