Nazım Hikmet'in Dizeleriyle İçimde Bir Fırtına Kopuyor, Ne Yapmalıyım?
 

Dostlar, selamlar herkese. Nasılsınız, keyifler yerinde mi?

Bugün size içimi dökmek için geldim. Malumunuz, ben de ara sıra karalarım bir şeyler, okurum, dinlerim. Ama bu aralar Nazım Hikmet'in bir dizeleri takıldı aklıma, resmen içimde bir fırtına koptu. Hani o meşhur "Sen mutluluğun resmini çizemezsin, dedi adam. Ben de fırçayı elime aldım. Poyraz soude, karlı dağlar, yeşil ovalar, sonra bir de baktım ki, kaç yıl geçmiş, gözlerim dolu dolu, kaçıncı bahara çıkmışım." dizeleri... İşte tam da bu hisleri yaşıyorum sanki.

Bu adamın kelimeleri nasıl bu kadar dokunabiliyor insana anlamıyorum. Sanki benim içimden geçenleri, söyleyemediklerimi alıp alıp önüme seriyor. Bir yandan umut doluyorum, bir yandan da geçmişe bir hüzünlü bakış atıyorum. Bu kadar yoğun duyguyu nasıl harmanlamalı, nasıl dışa vurmalı bilemiyorum.

Siz de hiç böyle hissettiniz mi? Bir yazarın, bir şairin sözleriyle dünyanız alt üst oldu mu? Bu tür yoğun duygularla başa çıkmak için neler yapıyorsunuz? Belki şiir yazmak, belki başka bir şey... Fikirlerinizi, tecrübelerinizi duymak isterim.

Haydi, sohbet edelim biraz.

Selametle kalın,
Matsuro