Bir baba vardı.Oğluna neredeyse her tartışmada aynı cümleyi söylerdi: “Senden adam olmaz.”

Çocuk küçüktü. Ama bazı cümleler küçücük değildir. İnsanın zihnine girer ve yıllarca orada kalır. Zamanla o söz bir çekirdek inanç gibi zihnine yerleşti. Bir hata yaptığında o ses konuştu. Bir şey denemek istediğinde o ses konuştu. Bir hayal kurarken bile…

Hep aynı cümle: “Senden adam olmaz.” Yıllar geçti. Çocuk büyüdü. Çalıştı. Düştü. Tekrar kalktı. İnsanlar onu tanımaya başladı. Sorumluluğuyla, karakteriyle ve emeğiyle saygı duyulan bir adam oldu. Bir gün babası onu yanına çağırdı. Uzun süre sustu.

Sonra yavaşça dedi ki:
“Oğlum… Ben sana yıllarca ‘senden adam olmaz’ dedim. Ama sen beni yanılttın. Herkes senden saygıyla bahsediyor.” Genç adam bir süre babasına baktı.

Sonra sakin bir sesle konuştu: “Baba… aslında sen haklıydın.” Baba şaşırdı. “Nasıl yani?” dedi. Genç adam gülümsedi.

“Senin dediğin çocuk gerçekten adam olmadı. Çünkü o çocuk, o sözleri bir çekirdek inanç olarak kabul etseydi çoktan pes ederdi. Ben o inancı hiç kabul etmedim ve o düşünceyi öldürdüm. Her gün defterime yazdım. Her gün kendime tersini söyledim. Zor oldu… ama başka bir adam yaratmayı sana rağmen başardım.” Sonra durdu.

“Ama baba… Benim asıl başarım adam olmak değil. Benim asıl başarım, senden bana geçen bu inancı kendi çocuğuma geçirmemek olacak.”

Sizler ne gibi negatif sözler duydunuz çocukken ve buna rağmen başardınız mi!