Sahnede bir seyirci Jimmy Carr’a soruyor:

“Annenin ölümüyle nasıl başa çıkarsın?”

Çoğu insan burada büyük bir psikolojik reçete bekler.

Travma yönetimi.

Baş etme teknikleri.

Pozitif düşünce.

Ama verdiği cevap çok sade:

“Başa çıkmak mı? Bu oldukça normal bir durum. Elbette çok üzülerek ve yas tutarak. Ama bunu da normal karşılayarak.”

Sonra asıl cümleyi kuruyor:

“Yas tutmak sevmenin vergisidir.”

Bu cümle insanın içini sarsıyor.

Çünkü biz acıyı anormal zannediyoruz.
Sanki üzülmemek bir başarıymış gibi davranıyoruz.
Sanki güçlü olmak, hissetmemekmiş gibi.

Oysa tam tersi.

Birini gerçekten sevdiysen, kaybı canını yakar.
Bu zayıflık değil, bağın kanıtıdır.

Ve en vurucu cümle geliyor:

“Eğer üzülmüyor olsam üzücü olurdu.”
Çünkü yas, sevginin gölgesidir.
Gölge varsa ışık da vardır.

Acıdan kaçmaya çalışıyoruz.
Ama bazı acılar, yaşadığımızın kanıtıdır.

Belki de mesele “başa çıkmak” değildir.
Mesele, yaşananı insanca yaşayabilmektir.