“Eğer susarsan konuşman daha aydınlık olur. Çünkü sükûtta hem sessizliğin ışığı hem de konuşmanın faydası gizlidir.” Şems-i Tebrizî

Bir an için su olduğunu düşün. Su gibi özel, su kadar yararlı ve su kadar çok, tükenmez… İnanıyorum ki gerçekten de öylesin. Ama ister çeşmelerden dökül, ister göklerden yağ ister nehirler dolusu ak; dibi olmayan bir kovayı doldurmazsın. Yani seni dinlemeyenlere sesini duyuramazsın… Unutma, daha çok bağırdığında daha çok dinlenmezsin, gürültünün parçası olursun yalnızca!

Suyun yanında olanlar suyu en az içenlerdir. Çünkü, “Su nasılsa burada, gerek yok ki suyu kana kana içmeye,” diye düşünürler. Tıpkı sesini sürekli duyanların seni dinlemedikleri gibi!

Ormandaki hiçbir hayvan, ırmağın gürültüler koparan yerinden su içmeye çalışmadı şimdiye dek. Hepsi de suyun durgun anını yakalayabilmek için hep sabahın en sakin anını bekledi. Onlar için en uygun olan, kendi istedikleri zamanda gittiler ve sakin sakin ihtiyaçlarını giderdiler…

Sen, hep su olduğunu düşün. Su gibi güzel, su gibi yararlı, su gibi vazgeçilmez… Ve su gibi yaşam kaynağı olduğunu düşün. Ama su gibi hayat veren ol. Su gibi yıkıcı, sürükleyici ve öldürücü değil! Suysan tarlalarını basma insanların, yuvalarını yıkma, ocaklarını söndürme; sana “felaket” denmesin! Suysan bir bardağa sığabil ki damarlara girebilsin!

Su gibi özel, su gibi güzel, su gibi yararlı, su gibi gerekli ve su gibi bitmez tükenmez olduğunu da unutma. Ayrıca su gibi sakin olabileceğin gibi, su gibi de “kıyametler” koparıcı olabileceğini unutma.

Vadiler varken önünde ve ovalar varken, yapılabileceğin küçük ırmaklara ayırabiliyorsan kendini ve bardaklara bölebiliyorsan, hayat verirsin çevrene. Yoksa hep duyulmayan, dinlenmeyen, korkulan ve kaçılan olursun; seller, afetler gibi.

Tercih elindeydi hep ve hep de “senin” ellerinde olacak. Ya tutmayı öğreneceksin dilini ya da hiç durmadan konuştuğun için yalnızca bomboş ve anlamsız sesler çıkartan birisi olduğunu zannettireceksin çevrendeki insanlara! Ama yapman gereken şu değil mi? Düşüneceksin ne zaman ne söyleyeceğini. Düşüneceksin kimin dinleyip dinlemediğini, kimin anlayıp anlamadığını. Düşüneceksin anlatmak istediklerinin ne kadarını anlatabildiğini… Hatta anlayanların anladıklarının da senin anlattıklarının ne kadarı olduğunu düşüneceksin.

Konuşmak için en uygun zamanı bekleyecek, en az ama en uygun sözcükleri seçmeye çalışacaksın. Yolcuların, önceden aldıkları biletleri ceplerinde olduğu halde saatlerini kontrol ederek zaman yaklaştığında vapurun kalkacağı iskelede hazır olmaları gibi, sen de fikrini bildireceğin kişinin “kıyıya yanaşmasını” bekleyeceksin! Demeyeceksin, “Ben canım isteyince giderim iskeleye, vapur da o saniyede gelmek zorunda!” Demeyeceksin, “Ben aklıma geleni, aklıma geldiği biçimde söylerim. Karşımdaki de değil duymak, değil dinlemek; anlattığımdan bile fazlasını anlamak zorunda!” Keşke öyle olsaydı. Keşke haklı olsaydın, ama maalesef öyle değil.

Ağzını açıp “şelaleden dökülen suyu” içmeye çalışan bir tavşan gördün mü hiç? Ya da önüne çıkan ağaçları bile sürükleyen bir selden susuzluk gidermeye uğraşan bir Ceylan gördün mü? Kaplanlar bile içebilmek için suyun durulmasını bekler; beyni olan her canlı gibi!

Hadi, sen şimdi “su olduğunu” düşün ve kendini “su gibi hisset. Su gibi özel, su gibi güzel, su gibi berrak, su gibi yararlı… Su gibi yaşam kaynağı ve su gibi bitmez tükenmez olduğunu anımsa. Ama yine su gibi “bir küçük bardağın içine” sığdır ki kendini girebilmeyi öğren insanların damarlarına.

Yaşam ver…

Vazgeçilmez ol.

Alıntı