Yazı...
Dildeki bir sesi gösteren işaretlerden her birini kullanarak, düşüncenin düzenle tespit edilip aktarılması...
Ekşi’de dedikleri gibi, beynin kağıda damlaması; duyguların, düşüncelerin görünür hale gelmesidir yazı.

Yazı,
İnsan hakları bildirgesidir, Nazım’ın şiirinde hasrettir yazı.

Babanın oğula vasiyetinde öğüt, Mehmetçiğin mektubunda özlemdir yazı.

Nikah defterinde aşktır, okul kaydında gelecektir yazı.

Mevlid’de övgüdür, reçetede şifadır yazı.

Jules Verne’nin satırlarında hayaldir, Nutuk’ta bir ulusun destanıdır yazı.

Senette taahüttür, takdirnamede gururdur yazı.

Güzel yazı defterinde mavi kurdeledir, gazetede haberdir yazı.

İdam kararında ölümdür, doğum belgesinde yaşamdır yazı. Söz uçtuktan sonra geride kalan yegane şeydir...

İlkokula başladığımızda titreyen ellerle çabalardık yazmaya, babamızın dolmakalemiyle attığı imzaya gıptayla bakar, kargacık burgacık harflerimizden hicranlanırdık. Kurşun kalem kullanır, defalarca silmekten defterimizi yırtardık. Büyüyüp tükenmez kaleme terfi etmek isterdik.

Büyüdük...
Üniversitede, hızla ders notları tutmaya çalışırken mi ihmal ettik onu? Yoksa çoğu konuda aldırışımızı kaybettiğimiz gibi ona da önem vermez mi olduk?

Yazı, dildeki bir sesi gösteren işaretlerden her birini kullanarak, düşüncenin düzenle tespit edilip aktarılmasıdır demiştik. Yani ağzımızdan çıkan sesleri ifade eden harfleri yan yana diziyoruz yazarken. Sesten yola çıkarak yazıyor, tersinde de yazdıklarımızı sese dönüştürerek okuyoruz.

Buradan yola çıkarak diyeceğim o ki; Sesli harfleri yazıda kullanmayı boş ve gereksiz sayanlar, yazdıkları gibi konuşsun. Öyle yazmaları normalse, öyle konuşmalılar.

Hak etmiyor...
Yedi harflik "Merhaba"yı üç harfe indirmekle sözde edilen tasarrufu hak etmiyor. Virgülün, kesme işaretinin, ünlemin ve noktanın ondan esirgenmesini hak etmiyor. Küçük harfle başlamayı, stenoya dönmeyi hak etmiyor.

Şahnur Karaağaç

Dünyanın önde gelen markalarından Cartier’in düzenlediği "Cartier Güzel Yazı Yarışması"nda 120 kişi içinden birinci oldu.

Alıntıdır.