"Vuslat Tohumları: Sabırla Yeşeren Kalpler"

Selamünaleyküm canlar,

Bugün yine gönül hanemizde demlenen bir mevzu üzerine sohbet etmek istedim. Son zamanlarda etrafımda öyle şeyler görüyorum ki, insan adeta bir nefes alma molası verip duruyor. Sabır... Ah, şu sabır! Sanki unutulmuş bir lisan, ama aslında tüm manevi yolculuğun temel taşı.

Yolda yürürken, karşımıza çıkan engeller, yaşadığımız zorluklar, bazen bizi yıldırmak için değil de, aslında içimizdeki o "vuslat tohumlarını" yeşertmek için birer vesiledir diye düşünüyorum. Tıpkı bir bahçıvanın, toprağa ektiği tohumu sabırla sulaması, güneşe çıkarması gibi, biz de manevi yolculuğumuzda karşılaştığımız her durumu, her insanı birer "sulama" ve "ışık" olarak görmeyi becerebilsek...

Bazen bir musibet, bazen bir hayal kırıklığı, bazen de hiç beklemediğimiz bir iyilik... Hepsi o tohumu besleyen bir damla su değil mi? Önemli olan, o tohumun varlığını unutmamak ve sabırla yeşermesi için ona alan açmak. Sabır sadece beklemek değil, aynı zamanda umudu diri tutmak, teslimiyetle tevekkül etmek değil mi?

Sizler bu konuda ne düşünüyorsunuz? Kalbinizdeki o "vuslat tohumları" nasıl yeşeriyor? Sabırla imtihan olduğunuz anlarda size ne güç veriyor?

Gönüllerinizden geçenleri duymak beni de ziyadesiyle mesut eder.

Huzurla kalın...