Rubens Beyrodt Paiva ( Brezilya Portekizcesi: [ˈʁubẽs ˈpajvɐ] ), (26 Aralık 1929 - 21 Ocak 1971) Brezilyalı bir inşaat mühendisi ve politikacıydı ve Brezilya Temsilciler Meclisi'nde Kongre Üyesi olarak 1964'te Brezilya'da askeri diktatörlüğün uygulanmasına karşı çıktı . Diktatörlük rejimi tarafından yıkıcı olarak kabul edilen faaliyetlere karıştığı için askeri güçler tarafından tutuklandı ve ardından işkence gördü ve öldürüldü . Kalıntıları hiçbir zaman bulunamadı.

Erken dönem

Rubens Paiva Santos , São Paulo'da doğdu . Avukat ve çiftçi Jaime Almeida Paiva ile Araci Beyrodt'un oğluydu. Maria Lucrécia Eunice Facciolla Paiva ile evliydi ve beş çocuğu vardı: Marcelo Rubens Paiva , Vera Silvia Facciolla Paiva, Maria Eliana Facciolla Paiva, Ana Lucia Facciolla Paiva ve Maria Beatriz Facciolla Paiva.

Paiva, 1954 yılında Mackenzie Presbiteryen Üniversitesi'nden inşaat mühendisliği alanında lisans derecesiyle mezun oldu. Brezilya'da petrolde devlet tekeli için "Petrol bizimdir" milliyetçi kampanyasına öğrenci konseyi üyesi olarak katıldı. Üniversite yıllarında, İnşaat Mühendisliği Öğrencileri Akademik Merkezi'nin başkanı ve São Paulo Öğrenci Birliği'nin başkan yardımcısıydı.

Siyasi kariyeri

Paiva'nın siyasi kariyeri, Ekim 1962'de Brezilya İşçi Partisi tarafından São Paulo eyaletinin milletvekili seçilmesiyle başladı . Ertesi yılın Şubat ayında göreve başladı ve hem Araştırma ve Sosyal Bilimler Enstitüsü'nün hem de Brezilya Demokratik Eylem Enstitüsü'nün faaliyetlerini incelemek üzere oluşturulan Kongre Komitesi'nin bir üyesi oldu. Bu iki örgüt, Brezilya'daki olası bir " kırmızı tehdit " hakkında propagandayı finanse etmekle şüpheleniliyordu . Komite ayrıca, bazı üst düzey askeri subayları, 31 Mart 1964'teki askeri darbeyi finanse ettiği varsayılan bir plan kapsamında, iki kuruluştan rüşvet almakla suçladı. Ancak, Soruşturma Komitesi bu iddialara dair hiçbir kanıt sunmadı. Brezilya hükümeti 1964'te devrildikten sonra, diğer politikacıların yanı sıra Paiva'nın da kongre görevi, 10 Nisan 1964'te askeri hükümet tarafından iptal edildi.

Sürgün ve dönüş

1970'lerde Paiva ailesi

Darbeden kısa bir süre sonra Rubens Paiva gönüllü olarak Brezilya'yı terk ederek Yugoslavya'ya ve Fransa, Paris'e sürgüne gitti . Dokuz ay sonra, görevden alınan sol görüşlü liderler João Goulart ve Leonel Brizola ile görüşmek üzere Buenos Aires'e uçması gerekiyordu. Rio de Janeiro'daki aktarma sırasında uçaktan inip São Paulo'ya giden bir uçağa bindi ve karısı ile çocuklarının yaşadığı evine doğru yola çıktı. Paiva daha sonra ailesiyle birlikte Rio de Janeiro'ya taşındı ve inşaat mühendisi olarak çalışmaya geri döndü. Bu arada sürgündeki isyancıların aile üyeleriyle işbirliği yapmaya ve onlara Brezilya'daki ve yurtdışındaki sürgünlerden mektuplar almaları konusunda yardım etmeye devam etti. Silahlı gerillanın bir parçası değildi, daha ziyade o dönem Brezilya'daki askeri diktatörlük tarafından "yıkıcı" olarak görülen insanlara yardım etti.

Rubens Paiva, editör Fernando Gasparian'la birlikte Jornal de Debates gazetesini kurdu ve Samuel Wainer onu Octávio Frias ' Grupo Folha'ya satmadan önce São Paulo'daki Última Hora'nın son yöneticisiydi

Arkadaşı Bocaiúva Cunha'nın sürgündeki kızına yardım etmek için Şili'nin Santiago kentine yaptığı bir seyahatten dönerken , Paiva yanlışlıkla, o dönem Brezilya'nın diktatör rejiminin en çok aranan teröristler listesinde en üst sırada yer alan Carlos Lamarca'nın bağlantısı olan "Adriano"nun bağlantısı olarak teşhis edildi.

Tutuklama ve kaybolma

"Adriano"yu yakalayıp Lamarca'ya ulaşmayı uman askeri güçler, 20 Ocak 1971'de Paiva'nın Rio de Janeiro'daki evine baskın düzenleyerek onu tutukladı. Eylem, Brezilya Hava Kuvvetleri mensubu olduklarını iddia eden silahlı kişiler tarafından gerçekleştirildi .

Baskından sonra Paiva'nın kaybolduğu bildirildi. Brezilya ordusu tarafından yayınlanan belgelere göre, Paiva'yı İç Savunma Operasyonları Merkezi hapishanesine götüren araç, onu kurtaran kimliği belirsiz kişiler tarafından zorla durduruldu.

Paiva'nın eşi Eunice de aynı operasyonda tutuklandı ve on iki gün boyunca iletişimsiz kaldı . Çiftin 15 yaşındaki kızı Eliana, 24 saat boyunca aynı hapishanede tutuldu. Eunice ve Eliana, şüpheli komünist ajanların işkence gördüğü aynı DOI-CODI odasında sorgulandı. Kan, pau de arara ve tanıma jetonlarında Paiva'nın portresini gördüklerini iddia ettiler . Ayrıca işkence gördükleri anlaşılan mahkumların çığlıklarını duyduklarını söylediler.

Karısı ve kızı sorgulanırken Paiva, İç Operasyonlar Departmanına transfer edildi. Kalıntıları hiçbir zaman bulunamasa da, on yıllar sonra bir Brezilya Ordusu doktoru ve eski askeri subaylar tarafından Ulusal Gerçek Komisyonu'na verilen ifadeler, Paiva'nın tutuklanmasından sonraki ikinci gün, tutulduğu ordu kışlasında işkenceyle ilgili yaralar nedeniyle öldüğünü ortaya koydu.

Eunice Paiva, 1971'de yazdığı ve diğer siyasi tutukluların ifadelerine dayanan bir mektupta, kocasının, o zamanlar João Paulo Burnier'in [ pt ] komutası altında olan ve Stuart Angel Jones'a işkence edip onu öldürmekle suçlanan Santos Dumont Havaalanı yakınlarındaki III. Hava Bölgesi'nde tutuklandığı gün işkence gördüğünü yazmıştır .

Rubens Paiva StB Arşivlerinde

Prag'daki Çekoslovak Devlet Güvenliği ( StB ) arşivlerinde, 'Brezilya'daki Siyasi ve Ekonomik Yaşamın İnsanları' başlıklı 11.778 numaralı klasörde, Rubens Paiva hakkında resmi raporlar içeren iki mektup bulunmaktadır. Her iki rapor da 27 Mart 1964'te, Brezilya'da faaliyet gösteren Çekoslovak komünist siyasi polis şefi ve gizli ajan, kod adı Moldán tarafından yazılmıştır.

Raporun içeriği, Moldán'ın [veya daha doğrusu Josef MejstÅ™ík'in] Paiva'ya neden ilgi duyduğunu açıklıyor. Brezilyalı gazeteci ve komünist ajan Maria da Graça Dutra ile ajanlar Losada ve Lenco'nun yardımıyla, her birinin ilgili siyasi yönelimini kataloglamak için birkaç Brezilyalı politikacının ideolojik yelpazesinin bir haritası çıkarıldı. Moldán'ı bu çalışmayı yapmaya iten motivasyon, belirli bir istihbarat görevi değil, Çekoslovakya büyükelçisinin yasal diplomatik faaliyetleri sırasında yaptığı resmi bir talepti. Ancak, Paiva hakkında toplanan tüm bilgiler, er ya da geç, elde edilen içerik Çek Komünist Partisi için yararlı olabileceğinden, StB istihbaratının merkezine gönderildi.

Çek casusunun Rubens Paiva hakkındaki raporunda şunlar söyleniyor:
Rubens Paiva, Kongre üyesi ve Kongre komitelerinden birinin lideri. Partisinin daha sol kanadına mensup ve Brezilya Komünist Partisi'nin etkisi altındaki en radikal kongre üyelerini diğer radikal solcu uçlarla birlikte bir araya getiren sözde 'Kompakt Grup'un bir parçası. Rubens Paiva radikal solcu bir kongre üyesi olarak biliniyor ancak kendisini komünist olarak tanımlamıyor. [...] Kendisiyle geçen yıl, Mayıs ayının sonlarında Temsilciler Meclisi Dışişleri Komitesi'ni ziyaretim sırasında tanıştım ve o komitenin diğer üyeleriyle birlikte bana tanıtıldı.

Bunu daha önce Maria da Graça Dutra, Losada ve Lenco'nun yanı sıra birçok başka ismin yardımıyla doğruladım. […] Üçü de Paiva'yı radikal milliyetçi ve politik olarak mücadeleci bir lider olarak tutarlı bir şekilde değerlendirdi. Ancak görünüşe göre Komünist Parti üyesi değil.

Moldán'ın aynı gün tarihli ikinci notunda yukarıdaki bilgiler tamamlandı. Paiva'yı ilgilendiren aktif operasyonlar yürütmek ve Brezilya parlamentosundaki rolünü istismar etmek için raporu kullanabileceğine ikna olduğunu yazdı. Çek ajanı, kongre üyesiyle temaslarının yoğunlaşacağını ve sonuçlara göre ne kadar ileri gidebileceğini göreceğini belirtiyor.

Ancak işe alım hiçbir zaman gerçekleşmedi. StB belgeleri 27 Mart 1964 tarihlidir ve Brezilya'daki askeri darbe sadece dört gün sonra gerçekleşti.

Popüler kültürde

Rubens Paiva, Walter Salles'ın yönettiği 2024 yapımı I'm Still Here filminde Selton Mello tarafından canlandırılmıştır . Bu, Salles'ın 16 yıl sonraki ilk Brezilya uzun metrajlı filmidir. Film , 81. Venedik Uluslararası Film Festivali'nde dünya prömiyerini yaptı ve burada Mello'nun ve başrol oyuncusu Fernanda Torres'in performansına yönelik oybirliğiyle övgülerle eleştirel beğeni topladı ve En İyi Senaryo dalında Altın Osella ödülüne layık görüldü . Senaryo Murilo Hauser ve Heitor Lorega tarafından yazıldı ve Eunice'in oğlu Marcelo Rubens Paiva'nın kurgusal olmayan anı kitabı Ainda Estou Aqui'den uyarlandı. Eylül 2024'te film, 97. Akademi Ödülleri'nde En İyi Uluslararası Uzun Metraj Film dalında Brezilya adayı olarak seçildi .

23 Ocak 2025'te, 97. Akademi Ödülleri'nde En İyi Uluslararası Uzun Metraj Film , En İyi Kadın Oyuncu (Torres) ve En İyi Film dallarında aday gösterildi . Aynı gün, Paiva'nın ölüm belgesi, Devletin elinde şiddet içeren sebeplerden öldüğünü belirtmek üzere düzeltildi; önceki versiyonda yalnızca kayıp olduğu belirtiliyordu