Bir insan hakkında bir ton laf ettikten sonra nasıl gidip o insanla canciğer olabiliyorsun?

Bir anlatsana bana. Nolur.. Söz karaktersizsin demeyeceğim.

Zaten senin yaşadığın şey daha ne bir şeyi anlatıyor. Diyor ki senin duygun yok, pozisyonun var. Senin vicdanın yok menfaat terazin var. Yani kimin yanında duracağına kalbinle karar vermiyorsun rüzgarın yönüne göre hareket ediyorsun.

Dün ''aman o da şöyle biri'' dediğin insanla, eğer bugün böyle sarmaş dolaş olabiliyorsan demek ki dün söylediğin sözlerin hiçbirisinin önemi ve ağırlığı yokmuş. Tabii ki bugün kurduğun yakınlığında; çünkü yakınlık dediğin şey öyle canım cicimle, iki kahkahayla, iki fotoğraf çekmekle, üç storyle olmuyor. Yakınlık dediğin şeyin bir bedeli vardır hayatta, tutarlılık. Ama sen ne yapıyorsun? Tutarlılığa yatırım yapmıyorsun, sen günü kurtarıyorsun.

Bir insanı mesela konuşmak senin için çok kolay, ama ertesi gün aynı insanın yanına geçip konuşmak da kolay. Çünkü sen insanı insan gözüyle değil, kullanılacak bir bağlam olarak bakıyorsun.

Mesela ortam değişiyor, fikrin değişiyor, menfaatin değişiyor. Güç kimdeyse senin dostluğun oraya akıyor. Ve sonra sen karşıma geçip benim buna normal diyorsun. Değil, bu normal değil. Bu tamamen güveni öldüren bir alışkanlık.

Sen birinin arkasından konuşup sonra can ciğer olabiliyorsan, senin yanında kimse güvende değildir arkadaş.

Çünkü yarın sıra kime gelecek belli değil. Bugün onun canı ciğeriyken, dün onu konuştuğunu unutuyorsan, bugün benim yanımda canım ciğerim olurken, demek ki sen yarın da beni konuşacaksın. O zaman yolun açık olsun.