Bu dünyada iki tür insan var.

Birincisi: Fark edenler.

Yaralı bir sokak köpeğinin aksayan yürüyüşünü görenler,
Bir arabanın altında saklanan kedinin gözlerindeki korkuyu farkedenler. Bakarlar ve o görüntü içlerine işler. O acıyı sessiz bir çığlık gibi içlerinde taşırlar. Çünkü başka türlüsü ellerinden gelmez. Görmezden gelemezler. Beslerler, ilgilenirler, ağlarlar. Dünya tarafından önemsiz sayılan hayatlar için uykuları kaçar. İyileştirmeye çalıştıkları bir can zor durumdaysa ''özür dilerim yetişemedim'' derler usulca. Onlar gelmeden çok önce kırılmış kalplere... Sevgi için sebep aramazlar, severler çünkü hissederler.

Sonra diğerleri vardır. Bakar ama görmezler. Duyar ama dinlemezler. Acının yanından geçip giderler. Sanki manzaranın bir parçasıymış gibi.. ''Altı üstü bir hayvan işte başkası ilgilenir'' derler. Sanki bu sözler susmuş bir vicdana bahane olurmuş gibi. Sanki bir kalp atışı sadece konuşamadığı için daha az değerliymiş gibi..

Şimdi söyle bana sen hangisisin? Çünkü eğer kalbin bir an sıkıştıysa sen zaten biliyorsun, sen bizdensin.