Divan şairleri için sevgili; acı veren ızdırab çektiren, bir türlü ulaşılamayan, güzelliği ile öldüren, sevgilisine yüz vermeyen gaddar bir zihinde canlanmasıdır. Şair ise sürekli ızdırap çeken, en küçük bir ümidin hayaliyle yaşayan çaresiz biridir. Mecnun olur, Hüsrev olur, Ferhat olur ama hiçbir zaman sevgilisine kavuşamaz. Şair sevdasını bile kimseye söyleyemez. Hiçbir divan şairinin sevgilisinin ismi yoktur. Zaten çoğunlukla soyut bir kavram olan bu sevgili dünyada yaşamış ve yaşayan bir canlı değildir. Buna rağmen şairler de bu hayali sevgiliyi ikna edebilmek için pek çok laf oyunlarına ve cambazlıklarına yer vermişlerdir. Bu bakımdan divan şairlerinde sevgiliye sitem, sevgiliyi uyarma, sevgiliyi ikna edebilmek için düşünceler üretmek önemli bir yer tutmuştur.

“aşk kavuşamamaktır” düşüncesine bizi ikna eden divan şiirleri olabilir. Suçlu bulundu.