Nostalji Sayfalar

Günlerden bir gün; Suat Yalaz, İlhami Soysal ve Aydın kökler, Kartal Tibet'in oynadığı tiyatronun kulisine gelirler.

Selamlaştıktan sonra Suat Yalaz sözle başlar; "Kartal Bey sizi "Karaoğlan" filmlerinde oynatmak istiyoruz. Bu film için açtığımız yarışmada istediğimiz özelliklere sahip birisini bulamadık. Uzun uzun düşünüp taşındıktan sonra siz de karar kıldık."

Kartal Tibet o günleri şöyle anlatıyor;

🗣 Sevinçle karışık bir heyecan kapladı içimi bu beklenmeyen teklif karşısında. Gözlerimin önüne gazetelerde, mecmualarda boy boy fotoğrafları yayınlanan sinema artistleri geldi.

Ayhan Işık'lar, Yılmaz Güney'ler, Cüneyt Arkın'lar, Eşref Kolçak'lar, Orhan Günşiray'lar. Onbinler, yüzbinler, setler, galalar, alkışlar, her gün postacının taşıdığı kucak dolusu hayran mektupları...

🗣Hiç düşünmeden evet dedim. "Karaoğlan" filmine başladığım ilk günü hiç unutmam. Bambaşka bir insandım o gün. Kalbim küt küt atıyor, başım ağrıyor, elim ayağım titriyordu. Sıkıntıdan yüzümde kırmızı kırmızı lekeler peydah olmuştu. Bereket atın üstünde olduğum için kameranın sesini duymuyordum ve setteki diğer insanlardan uzaktaydım. Yoksa kim bilir belki de kıvıramazdım bu işi bütün sahne tecrübeme rağmen. Zira sinema o kadar farklı dedi ki sahneden.

🗣 "Karaoğlan" filmi büyük bir ilgi gördü ve beni bir anda şöhrete ulaştırdı. Fakat sağdan soldan kulağıma çatlak sesler geliyordu. Son derece canımı sıkıyor, moralimi bozuyordu bu konuşmalar. Birkaç büyük prodüktör; "başka filmde oynayamaz bu çocuk, tipi müsait değil" demişler.

Şimdi aynı prodüktörlerin benden gün alabilmek için peşimden koştuklarını görünce: "Hey gidi dünya hey" demekten kendimi alamıyorum.

[Foruma üye olmadığınız sürece forum içeriğindeki bağlantıları görüntüleyemezsiniz. Foruma üye olmak için TIKLAYIN!]

__________________