Şair güzel görür; güzeli, güzelliği görür.

Şair özüyle görür, sözüyle sever.

Şair söz söyler, öz söyler.

Şair güzel sever, güzel döver.

Şair az konuşur, çok söyler.

Şair, Şeyh Galib gibi güzellik avcısıdır. Hedefi hep on ikiden vurur.

Şairin sözü sihirlidir ama şair sihir yapmayı bilmez.

Şair kördür, çünkü daima aşıktır.

Şair renk körüdür. Gördüğü her şeyi kendi rengine boyar.

Şair kör bir boksördür. Öldürücü darbeyi ne zaman ve nereye indireceğini kimse kestiremez.

Şair paratonerdir, şimşekleri üzerine çeker durur.

Şair, kalbinde cam kırıkları ile dolaşırken gülümseyen kişidir.

Şair, sözle evlidir.

Şair en çok arıdan rol çalar.

Şair bütün mevsimleri aynı anda yaşar. Mevsimler geçişsiz bir melodidir şairin ıslığında.

Şairin ıslığı bir Boşnak şarkısıdır. “Sevdalinka”dır adı.

Şair elini cebine atsa şiir tüttürmeye hazırlanıyordur.

Şair başı ağrıyan adamdır. Başının etrafında dinmeyen uğultu. Uğultu dinlemekten daima ağrır başı.

Şair hayırlıdır, hayrına yetişilmez; şerlidir, şerrinden korkunuz.

Şair şiirlidir, söz meydanında ise maalesef kibirlidir.

Şair delidir, zaten ondan akıllı olması da beklenmez.

Şairin lirik olanı en acımasız olanıdır. Çünkü inceden yağan bir yağmur gibi işler yüreğe hüznü. Hüznü kalıcıdır.

Şair, ucuz romanlar yazmaz, romanlara replik verir, bir dizesine roman yazdırır.

Şair, çok seven ama aslında pek sevilmeyen adamdır.

Şair şehirlidir ama köyde oturur.

Şair ümitsiz vakadır. Onu kendinize benzetemezsiniz.

Şair, günahkardır demeyelim ama günah yangınında ateşe ilk atlayan, ateşi ilk deneyimleyen olarak ocağın başında oturur.

Şair kül eşeleyicisidir, sönen alevi harlayıp durur.

Şair laf anlamaz adamdır. Çünkü yalnız kalbini dinler.

Şair ipe un sererek yapar ekmeğini. Ekmeği değerlidir.

Şair unutkandır. Bu yüzden gerekli hiçbir şeyi unutmaz.

Şair komşularının kendisinden şikayetçi olduğu bir istifçidir. Anı istifçisi. Hiçbir anıyı yok sayamaz.

Şair, şeker gibi adamdır. Cebinde daima şiir taşır.

Şair geri dönüşümcüdür.

Şair sıkılgan adamdır, sadece yalnızken sıkılmaz.

Şair ilhama aşıktır. Az görüşürler, ama hep ilk kez görüşüyormuş gibi yeniden aşık olurlar birbirlerine.

Şairin adı çarşıda, pazarda gezer; kendisi hayallerde…

Şairin işleyen kaleminin tıkırtısı makinalı tüfek sesine benzer. Görüş alanındaki her şeye isabet eder.

Şair, kendine söz söyletir ama sözüne söz söyletmez.

Şair seçtiği sözden ibarettir.

Şair, sevgiliye şöyle bir baktı mı şiir şiirliğinden utanır. Sevgili şaire şöyle bir baksa, şair olunur.

Şair kitap okumaz, kitap şairi okur.

Şair kitaba dokunmaksızın kitapları gebe bırakan, kitaplara gebe kalandır.

Şair elinde anahtar, kapılarda şaşkın bakakalandır. Umutla kapının aralanmasını gözler durur.

Şair bir köşede şiir yazmaya koyulsa dışarıda akıp giden yaşamın bir gözü şairde kalır.

Şair kalem tutar, sevgili ise bıçak. Şair kanına susayan sevgiliye şiirini dökülen kanıyla yazar.

Şairin şiir yazan elleri sadece “acaba sitemim sevgiliyi incitir mi” diye düşünürken titrer.

Şair sarhoşken ayık dolaşan adamdır.

Şair, şiirden yapılmış bir hüzündür.

Şair aşkın şiir halidir.

Şair aşkın söz halidir.

Şair şiire aşıktır, şiir de şaire…

Şair şiiri bıraksa; şiir, şairi bırakmaz.

Şair, aşıktır ya hu…

Şair, insandır.

Bünyamin Gürel