[Leydihan]

Lorenz Hart

Lorenz Milton Hart (2 Mayıs 1895 – 22 Kasım 1943), müzikal komedi söz yazarı, New York'ta Max M. ve Frieda (Isenberg) Hart'ın iki oğlundan büyüğü olarak dünyaya geldi. Yahudi kökenli olan Hart, annesi aracılığıyla Alman şair Heinrich Heine'den geliyordu. Babası, bir iş insanıydı ve Lorenz'in iki özel okulda eğitim gördükten sonra Columbia Üniversitesi Gazetecilik Okulu'nda iki yıl (1914-16) geçirmesini sağlayacak kadar varlıklıydı. Dünyevi, içki düşkünü bir evde büyüyen, oldukça kaba bir babadan mizaç olarak uzaklaşan, edebiyat ve tiyatro dışındaki akademik çalışmalara kayıtsız olan Hart, belki de Cole Porter'dan bile daha çok, 1919-41 yılları arasındaki savaşlar arası dönemde olgunlaşan kent kuşağının dışavurumcu ozanıydı. Eserlerinin çoğu - şık, neşeli ve aynı zamanda acımasız, hatta kasvetli - onların keskin hayal kırıklığını yansıtmaktadır. Dul annesiyle birlikte yaşayan, bir keresinde "tatlı ama tehditkar yaşlı bir kadın" olarak tanımladığı bekar bir adam olan Rodgers, huzursuz bir dünya gezginiydi ve özellikle annesinin ölümünden sonra, zaman zaman dayanılmaz hale gelen hayatından kaçmak için haftalarca ortadan kaybolan bir alkolikti. Ancak tüm bu değişken ve güvenilmez kişiliğine rağmen, daha istikrarlı arkadaşı Richard Rodgers'ın söz yazarı olarak kaderini buldu.

Lorenz Hart

Doğum tarihi: 2 Mayıs 1895
Ölüm tarihi: 22 Kasım 1943

Önemli Gösteriler

• "Kollarındaki Bebekler"
• "Connecticut Yankee"
• "Jüpiter adına"
• "Garrick'in Neşesi"
• "Ayaklarınızın Üzerinde"
• "Dost Joey"

İlgili Sanatçılar

• Gene Kelly
• Kitty Carlisle Hart
• Richard Rodgers
• Elaine Stritch
• Jule Styne
• Shubert Kardeşler

Ömür boyu sürecek işbirlikleri 1918'de, Hart'ın Shubert'ler için Alman oyunlarını çevirdiği ve Rodgers'ın Columbia'da üniversite gösterileri yazdığı dönemde başladı. İkili, Broadway müzikali "Poor Little Ritz Girl"e (1920) katkıda bulundu ve 1925'te Broadway'de kendi başarılarına imza attılar: Tiyatro Birliği'nin büyük, gösterişli "kızlara yönelik" yapımlara karşı bir isyan olarak sponsor olduğu samimi bir revü olan "The Garrick Gaieties". Rodgers ve Hart, monotonluğun müzikali öldürdüğüne, şarkı yazarlarının libretto, şarkı sözleri ve müziği bütünleştirmesi gerektiğine inanıyorlardı. Duygusal popüler şarkıların bir parodisi olan "Sentimental Me" ("Garrick Gaieties"), pazarlarının çekirdek kitlesine hitap ediyordu: ya gerçekten kentli üst orta sınıfa mensup olanlar ya da "Dubuque'lu yaşlı kadın" gibi görünmekten kaçınmak için sofistike, yenilikçi New York müziğini ve THE NEW YORKER dergisini benimseyenler. Manhattan'ın "şık çevresi"nden -Dorothy Parker, Robert Benchley, Alexander Woollcott- gelen övgüler, Rodgers ve Hart'ın hırslı genç bir kariyer kızının sürrealist Freudyen incelemesi olan "Peggy-Ann" (1926) filminin popülaritesini artırdı.

Daha istikrarlı arkadaşı Richard Rodgers'ın şarkı sözlerini yazarak kaderini buldu.

Kişisel gelişimle ve değişen zamanlarla birlikte Hart'ın yelpazesi genişledi ve derinleşti. 1920'lerde kaygısızdı: "Kız Arkadaş" ("The Girl Friend," 1926), "Manhattan" ("Garrick Gaieties"), "Sen İyisin" ("A Connecticut Yankee," 1927), "Benden Faydalandın" ("Present Arms," ​​1928). 1930'larda, hicivci damarını geliştirirken ("Haklı Olmayı Tercih Ederdim," 1937, siyasete bir göndermeydi), daha ciddi, hatta neredeyse umutsuz bir melankoliyle doluydu. "Küçük Mavi Kız" ("Jumbo," 1935) şarkısında bir kadın -ironik bir şekilde artık kız değil- şöyle şarkı söylüyor: "Orada otur ve parmaklarını say... Yaşlı kız, işin bitti"; “Bahar Geldi…

Duyuyorum” (“Bir Melekle Evlendim”, 1938) adlı eserde, iğneleyici kelime oyunları yine yalnız, sevgisiz odalarda yaşayan bekar yetişkinlerin bulunduğu, depresyonla boğuşan bir şehir dünyasını çağrıştırıyor.


Her şey sert değildi: 1930'lara özgü, uhrevi bir şefkat, neredeyse umutsuz bir romantizm "Have You Met Miss Jones?" ve "I'd Rather Be Right"ın başlık şarkısı, "The Most Beautiful Girl in the World" ve "My Romance" (her ikisi de "Jumbo"dan), "Where or When" ("Babes in Arms," ​​1937), "I Married an Angel"ın başlık şarkısı ve "Falling in Love with Love" ("The Boys from Syracuse," 1938) şarkılarına sinmişti.

"A Comedy of Errors"a dayanan "Syracuse", Shakespeare'in müzikal komediye uyarlanmasının öncüsüydü. Bu şarkılar, hedonizmi çok ileri veya en azından çok açık bir şekilde takip etmekten hala korkan Viktorya sonrası bir kuşağa uygun olacak kadar incelikli ve dolaylı olsa da, duygusallık gerçekçiliği ortadan kaldırmadı: Hart, bu ikisini, sade bir sevgiliye adanmış dokunaklı bir övgü olan "My Funny Valentine" ("Babes in Arms") şarkısında birleştirdi.

Richard Rodgers ve Lorenz Hart, başarılı iş birliklerine 1918'de başladılar.

1940'a gelindiğinde Hart ve Rodgers, çağdaş edebiyat ve dramanın doğallığının müzikal komediye de yansıması gerektiğine karar vermişlerdi. John O'Hara'nın "PAL JOEY" adlı romanının uyarlamasında iş birliği yaparak, yakışıklı, çevik genç beyaz şarkıcı ve dansçıların kadınlarla cinsel ilişkiye girebileceği ve kadınlardan faydalanabileceği ihtimalini kabul etmekte isteksiz olan halkın bir nebze ilerisindeydiler. Joey ikisini de yapıyordu. Şarkıların çoğu sert bir mizah içeriyordu. Joey tarafından baştan çıkarılan yaşlı bir kadın, genç kıza şöyle şarkı söylüyordu: "Onu al, ama asla onun seni almasına izin verme." Karışık tepkilerle karşılanan "Joey", on yıl sonra coşkulu izleyiciler için yeniden sahnelendi. Benzer bir alaycılık "By Jupiter" (1942)'de de mevcuttu.

Savaş zamanı geldiğinde, Hart, geleneksel Amerikan değerlerine odaklanmış vatansever halkla uyumsuzdu. Rodgers tarafından tasarlanan, kırsal Amerikan kültürünün içten bir örneği olan "Oklahoma!" adlı şarkı, artık Manhattan'ın orta kesimindeki ucuz barlarda takılan Hart için hiçbir ilgi çekici yanı yoktu ve Rodgers şarkı sözleri için Oscar Hammerstein II'ye yöneldi. Hart, 1943'te "A Connecticut Yankee"nin yeniden sahnelenmesinde Rodgers ile tekrar iş birliğine girdi. Açılış gecesinde garip davranarak ortadan kayboldu ve iki gün boyunca bulunamadı. Bir otel odasında hasta bulunarak New York'taki bir hastaneye kaldırıldı ve üç gün sonra zatürreden öldü. Maspeth, Queens'teki Mount Zion Mezarlığı'na gömüldü. Müzikal komedi yıldızı olan kardeşi Teddy, hayatta kalan tek yakınıydı.

Edebiyat öğrencisi ve çocukluğundan beri tiyatroya düşkün biri olan Lorenz Hart, müzikal komedilere keskin, zevkli sözler kattı; bu sözler ritim ve melodiyle, oyunun olay örgüsü, havası ve aksiyonuyla ince bir şekilde uyumluydu. Şarkı sözü modası, 1950'lerin sıradanlığı ve 1960'ların "havalı" polemikleriyle onun keskin günlük konuşma tarzından uzaklaşsa da, Hart, Ernest Hemingway'in tarzına benzer, zorlama şiirsel üslubu ve duygusallığı ortadan kaldıran, konuşma diline yakın bir doğrudanlığı şarkı yazarlığının ana akımına taşıdı. Eserlerinin çoğu daha ciddi bir sonraki nesil için değerli görünse de, "Babes in Arms" (Kollarındaki Bebekler) adlı şarkısında ima edilen kentsel yaşamın acımasız eleştirisi aynı derecede değerli değildi.

— Hughson Mooney

Kaynak: Amerikan Biyografi Sözlüğü, Ek 3: 1941-1945'ten alıntı. Amerikan Bilimsel Topluluklar Konseyi, 1973. Amerikan Bilimsel Topluluklar Konseyi'nin izniyle yeniden basılmıştır.

Fotoğraf kaynakları: Photofest ve Kongre Kütüphanesi

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret