[Leydihan]

Avatar: Jake Pandora’da Bir Kez Daha Savaş Açıyor

En son ne zaman 3D bir film izlediğimi hatırlamak güç; ama Avatar ile başlayan bu teknoloji, yıllar içinde geri planda kaldı ve yine Pandora’dan başka bir yerde kendini gösteremedi. Bu yüzden rahatlıkla söyleyebilirim: James Cameron bizi tekrar Kadıköy’den Pandora’ya ışınladı!

İlk Avatar filmiyle Na’vi halkı ve Pandora dünyasıyla tanışmamızın üzerinden tam 16 yıl geçti. İkinci filmde okyanus altına inmiş, yeni maceralara yelken açmıştık. Üçüncü film ise tam 3,5 saatlik uzunluğu ile sabır ve hayranlık testine dönüşüyor. İlk heyecan zamanla dağılırken, bu sefer Pandora’nın renkli ormanları arasında gezinti biraz tekrarlayıcı hale geliyor.

Hikâyede bu kez “Kül İnsanları” (Ash People) ile tanışıyoruz. Volkanik felaketlerle kabileleri yok edilmiş, tanrıça Eywa’nın bile güçsüz kaldığı bir halk bu. Öfkeli ve saldırgan olmalarına rağmen, teknolojiyi benimsemeye açık olmaları Miles Quaritch (Stephen Lang) için stratejik bir avantaj sunuyor. Ne yazık ki bu fikir, hikâyede sadece görsel bir değişiklik yaratıyor; aksiyon sahneleri nefes kesici olsa da sık sık tekrar ediyor.

Cameron, hikâye konusunda eski maharetini Avatar’da yeterince göstermiyor. Önceki eserlerinde klasik fikirleri dönüştürerek heyecan yaratırdı; ancak bu filmde temel savaş ve karakter çatışmaları neredeyse değişmeden devam ediyor. Jake Sully (Sam Worthington) ve Neytiri (Zoe Saldaña) liderliğindeki Pandora halkı ile Miles Quaritch’in Dünya güçleri arasındaki çatışma, üç film boyunca defalarca tekrar ediliyor ve yeni bir heyecan yaratmakta zorlanıyor.

Açık konuşmak gerekirse, film yenilik sunmaktan çok ikinci filmin bir tekrarına dönüşüyor. Görsel şölen ve yüksek bütçe teknolojisi, hikayeyi gölgede bırakıyor. Her sahne olağanüstü güzel ve etkileyici olsa da, anlatım bazen didaktik bir kamu spotu gibi, hikâye derinlikten uzaklaşmış.

Cameron’ın sineması teknik olarak yine zirvede; görsellik kusursuz, ancak bu mükemmellik izleyicide bir miktar yabancılaşma yaratıyor. Film, neredeyse bir oyun sinematiği izliyormuş gibi hissettiriyor. Özel efektler, devasa savaş sahneleri ve Pandora’nın detayları etkileyici, fakat hikâyenin özü ve karakter derinliği zaman zaman kayboluyor.

Filmde barışsever yaratıkların şiddete başvurmasının gerekçeleri zayıf; Tulkunlar bile savaşın içinde yer alıyor. Jake, kırmızı banshee’sine biniyor ve hem insanlar hem de Pandoranlar için büyük bir çatışma başlıyor. “Önce konuş, sonra eylem” formülüyle ilerleyen aksiyon, tamamen Amerikalı sinema alışkanlığıyla şekillenmiş.

Finalde, Yüzüklerin Efendisi’ndeki gibi sorular akla geliyor: Neden bu kadar uzun ve zahmetli yol yerine farklı yollar denenmedi? Sonuçta kötü karakterler bir şekilde geri dönüyor; çizgi roman mantığı ile olaylar açık uçlu bırakılıyor.

Tüm eleştirilerime rağmen, filmi büyük ekranda izlemek hâlâ keyifli. Pandora’da üç saatliğine dolaşmak görsel bir şölen sunuyor. Ancak dürüst olmak gerekirse, serinin dördüncüsünü aynı heyecanla bekleyecek kadar etkilendiğimi söyleyemem. Belki de olmaması, bu efsanenin daha fazla sulandırılmaması adına daha iyi olur.

– Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret