Bagman – Çantalı Öcü: Klişelerle Dolu Bir Korku Denemesi
Temple Hill Entertainment ve Media Capital Technologies ortak yapımı Bagman, Türkiye’de Karabasan adıyla gösterime girdi. Yönetmenliğini Colm McCarthy’nin üstlendiği film, çocukluk travmasıyla baş etmeye çalışan bir babanın ailesini kurtarma çabasını konu alıyor. McCarthy, geçmişte Outcast (2010) ve The Girl with All the Gifts (2016) gibi filmlerin yanı sıra Hunter (2009), The Deep (2010) ve Injustice (2011) mini dizilerinin yönetmenliğini de yapmıştı. Senaryo John Hulme’a, görüntü yönetimi Nick Remy Matthews’a ve müzikler Tim Williams’a ait. Oyuncu kadrosunda Sam Claflin, Antonia Thomas, Caréll Vincent Rhoden, Will Davis, Adelle Leonce, William Hope, Steven Cree ve Rosalie Craig gibi isimler yer alıyor.
Filmin merkezinde, çocukken Bagman’den kıl payı kurtulan Patrick McKee (Sam Claflin) var. Patrick, post-travmatik stres bozukluğu ile mücadele eden bir baba olarak ailesiyle birlikte eski kasabasına dönüyor. Ancak Bagman efsanesinin gölgesi üzerine düşüyor ve paranoyası giderek büyüyor; bu gizemli çantalı öcünün geri dönüp eski işini tamamlayacağını düşünüyor.
Filmin açılış sahneleri görsel olarak etkileyici ve gerilim dolu olsa da, Patrick ve ailesine odaklanıldıkça tempo düşüyor. Tipik korku klişeleri devreye giriyor: inanmayan bir eş, babanın gizli korkusu ve psikiyatristten alınan bilgi aktarımı… Bagman’in çantasına giren çocukların çürüyerek kaybolması gibi sahneler ise masalsı ve ürkütücü bir görsellik sunsa da hikâyenin ilerleyişi klişe ve öngörülebilir.
Psikiyatrist karakterinin öne çıkardığı, dünyanın çeşitli kültürlerinde benzer öyküler bulunsa da, film bu potansiyeli işleyemiyor. Oyunculuklar ortalama seviyede kalıyor, mantık hataları ve klişe anlatımlar yoğun şekilde göze çarpıyor. Bagman, türünün standartlarını aşamıyor ve fragmanda gördüğümüz birkaç korku sahnesi dışında izleyiciye yeni bir deneyim sunamıyor.
Sonuç olarak Bagman, elindeki şehir efsanesini yeterince yaratıcı bir şekilde kullanamayan, korku unsurlarını fragmandaki birkaç sahneyle sınırlı bırakan ve klişelerden beslenen bir korku filmi olarak kalıyor. Orta halli bir öykü ve sıradan bir deneyim sunuyor.
Yazar: Leydihan