[Leydihan]

Halina Reijn imzalı "Babygirl", daha ilk sahnesinden izleyiciyi Romy’nin özel hayatına sert bir girişle davet ediyor. Romy ve eşi Jacob’ın birlikte olduğu anlar, dışarıdan kusursuz bir evliliğin parçası gibi görünse de, Romy’nin yalnız başına tamamladığı bir haz anıyla tablo çatlamaya başlıyor. Film, rol yapılan bir mutluluk ile içsel tatminsizlik arasındaki mesafeyi daha açılışta ortaya koyuyor. Bu yönüyle, Stanley Kubrick’in "Eyes Wide Shut" filmindeki bastırılmış arzuları ve evlilik içi kırılmaları hatırlatan bir atmosfer kuruyor. Yıllar önce Nicole Kidman’ın canlandırdığı karakter nasıl arzularıyla yüzleşiyorsa, burada da Kidman bu kez Romy olarak benzer bir eşikte duruyor: her şeye sahip görünen ama içinde eksik bir şeyler taşıyan bir kadın.

Romy’nin kendisinden genç bir adamla kurduğu baskın-itaatkar ilişki, yüzeyde bir yasak ilişki hikâyesi gibi dursa da, film bunu daha çok kimlik, güç ve teslimiyet üzerinden okumamızı istiyor. Ancak anlatının ciddiyeti zaman zaman sorgulanıyor; çünkü yaşananlar, dramatik ağırlığına rağmen yer yer yapay bir zemine oturuyor.

Film, romantik komedileri andıran bir “tanışma” sahnesiyle yön değiştiriyor. Romy, işe giderken kontrolden çıkan bir köpeğe tanık oluyor; genç bir adamın köpeği tek bir komutla sakinleştirmesi ise dikkatini çekiyor. Daha sonra bu kişinin şirketin yeni stajyeri Samuel olduğunu öğreniyoruz. O andan itibaren güç dengesi tersine dönmeye başlıyor. Romy, kontrol etmeye alışkın olduğu dünyada ilk kez kontrolü bırakma fikrine kapılıyor.

Reijn, 2022 yapımı "Bodies Bodies Bodies" ile yakaladığı çıkışın ardından burada daha provokatif bir hikâye anlatmaya soyunuyor. Ancak Samuel karakterinin gerçekçiliği tartışmalı. İş ortamında bu denli sınırları zorlayan bir figürün varlığı, filmin inandırıcılığını zedeliyor. Üstelik Romy’nin eşiyle yaşadığı ilişkiyle Samuel’le yaşadığı deneyim arasındaki fark da beklenen kadar keskin değil. Bu da anlatılmak istenen dönüşümün etkisini azaltıyor.

Romy’nin profesyonel kimliği de önemli: İnsan gücünü en aza indirmeyi hedefleyen robotik depo sistemleri geliştiren bir CEO. Film finalde, yaşadığı ilişkinin “gerçekliğini” savunurken parayla satın alınan bir deneyim olmadığını vurguluyor. Ancak otel odalarında geçen buluşmaların maddi boyutu düşünüldüğünde, bu sav biraz havada kalıyor. Güçlü bir kadının, itibarını riske atacak kadar arzularına teslim oluşu ilgi çekici bir tema; fakat işleniş biçimi daha derin olabilirmiş hissi bırakıyor.

Jacob karakteri de ayrı bir ironi barındırıyor. Henrik İbsen’in "Hedda Gabler" oyununu sahnelemeye çalışan bir tiyatro yönetmeni olarak, evlilik içindeki sıkışmışlık temasını sahnede işlerken kendi evliliğinde olup bitenlere neredeyse kör kalıyor. Ne var ki film, Jacob’a yeterince alan açmıyor; hikâye tamamen Romy’nin perspektifine yaslanıyor.

Nicole Kidman performansıyla dikkat çekiyor; karakterinin kırılganlığını ve arzularını cesurca yansıtıyor. Harris Dickinson ise Samuel rolünde güçlü bir denge unsuru. "Beach Rats", "Matthias & Maxime", "Postcards From London" ve "Hüzün Üçgeni" gibi yapımlarda sergilediği farklı tonları burada da hissettiriyor. Ancak film, tehlikeli bir ilişkinin yaratması beklenen yoğun erotik gerilimi tam anlamıyla seyirciye geçiremiyor.

Finale gelindiğinde, Romy ve Samuel’in hikâyesinin nasıl sonlandığı kadar, bunun ne kadar etkili olduğu da tartışmaya açık. Reijn’in anlatımı bazı anlarda çarpıcı olsa da bütünsel olarak bakıldığında film, iddialı temalarının ağırlığını her zaman taşıyamıyor. Robotik sistemler, mekanik düzen ve kontrol teması üzerinden kurulan metafor, ilişkilerin de bir makine düzeni gibi işleyip sonlanabileceğini ima ediyor. Paketlenmiş, işlenmiş ve adresine teslim edilmiş bir deneyim gibi… Film, vermek istediği mesajı bu metaforla kapatıyor ama geride tam anlamıyla sarsıcı bir etki bırakıp bırakmadığı izleyiciye kalıyor.

Yazan: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret