[Leydihan]

"Biz Kötü Değiliz, Sinema Emekçisiyiz!"

Hollywood’un endüstriyel çarkları arasında doğan, ardından lisanslı ürünlerden tema parklarına, kırtasiye malzemelerinden kıyafetlere kadar hayatımızın neredeyse her köşesini işgal eden o sevimli sarı yaratıklar yeniden karşımızda. Ancak bu kez alıştığımız "kötülüğe hizmet eden sadık köleler" rolünü bir kenara bırakıyorlar. Pierre Coffin yönetmenliğindeki Minyonlar ve Canavarlar, izleyiciye şaşırtıcı bir alt metin sunuyor: Minyonlar artık patron peşinde koşan kötüler değil, sinema sektörünün bizzat emektarları.

Büyüme Sancısı ve "Minyonlar" Endüstrisi

Yaklaşık yirmi yıldır popüler kültürün ayrılmaz bir parçası olan Minyonlar, sinema tarihinin en kârlı animasyon ikonlarından biri. Her ne kadar uzun yıllar boyunca "kötülüğü allayıp pullayan sakar yaratıklar" olarak görülseler de, bu filmle birlikte kabuk değiştiriyorlar.

• Yönetmenlik Koltuğunda Bir 'Solo' Yolculuk: Filmin en dikkat çekici yönü, Minyonlar’a sesini ve ruhunu veren Pierre Coffin’in tek başına yönetmen koltuğuna oturmuş olması. Yapımcı Mel Meledandri ile yaşanan fikir ayrılıklarının ve bir restorasyon sürecinin ardından gelen bu yapıt, Coffin’in sinemaya ve animasyon sanatına sunduğu kişisel bir aşk mektubu niteliğinde.

• Format ve Karakter Değişimi: Önceki serilerden tanıdığımız Kevin, Stuart veya Bob bu kez merkezde değil. Onların yerine hayallerinin peşinden giden James, Henry ve Ed gibi yeni karakterler öne çıkıyor. Bu değişim, Minyonlar’ı sadece sadık birer yardımcı olmaktan çıkarıp kendi hikâyelerinin öznesi haline getiriyor.

1920'ler Hollywood’una ve Sessiz Sinemaya Şık Bir Saygı Duruşu

Film, izleyiciyi 1927 yılının Hollywood’una, yani sessiz sinemadan sesli sinemaya geçişin sancılı dönemine götürüyor. Bu dönem tercihi, Minyonlar’ın dilsel yapısıyla mükemmel bir uyum yakalıyor.

"Carbonara, banana, cappuccino" gibi kelimelerin harmanlandığı o kendine has Minyon dilinin, beden dili ve fiziksel komediyle birleşmesi; filmi Chaplinesk bir slapstick (sakar komedi) şölenine dönüştürüyor.

• Sessiz Sinemanın Naifliği: Christoph Waltz tarafından seslendirilen Alman asıllı yönetmen Max karakteri, Charlie Chaplin ve Doğu Avrupa sinema geleneklerine yapılmış harika bir gönderme. Max’ın caz kulübünde babasından kalma kamerayı animasyon tutkunu James’e devrettiği sahne, filmin duygusal tepe noktasını oluşturuyor.

• Klasiklere Saygı: Humphrey Bogart ve Casablanca göndermeli aşk sahnelerinden Jaws atıflarına kadar film, sinema tarihine meraklı izleyiciler için zengin bir referans havuzu sunuyor.

Senaryo, İki Yüzlü Sektör ve Alt Metinler

Filmde sinema sektörünün açgözlülüğü ve yapımcı zihniyeti de eleştiriden nasibini alıyor. Gerçek canavar bulma hevesindeki Minyonlar’ı istismar eden Goomi ve milyarlarca gözü olan devasa yapışkan kütle Irene üzerinden, Hollywood'un pazarlama kaygıları ve dışarıdan gelen unsurları kullanma biçimi mizahi bir dille hicvediliyor.

Bunun yanında, dönemin kadın hakları savunucusu Debby ve robot Dort arasındaki ilişki gibi bazı alt metinler anlatıda biraz eğreti dursa da, filmin dinamizmini düşürmüyor.

Genel Değerlendirme: Çocuk Filmi mi, Sinema Dersi mi?

Minyonlar ve Canavarlar, saf bir çocuk animasyonu olmanın ötesine geçerek ciddi bir sinema bilgisi gerektiriyor.

Küçük izleyicilerin göndermeleri ve dönemsel bağlamı yakalayabilmesi için yanlarında rehber bir ebeveyne ihtiyaç duyabileceği açık.

Ancak her şeye rağmen film, finale doğru sinema sanatının özünü hatırlatan o büyülü cümleyi kurmayı başarıyor:

"Çektiği bir filmi bir sinema dolusu insanla birlikte seyretmekten daha güzel hiçbir şey yoktur."

Son Söz

Klasik Minyon şamatasını ve sakarlıklarını korurken, sinema tarihine saygı duruşunda bulunan ve Coffin’in özgün vizyonunu yansıtan Minyonlar ve Canavarlar, hem yetişkinler hem de sinemaseverler için sürprizlerle dolu, katmanlı bir seyirlik sunuyor.

Yazan: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret