[Leydihan]

"Birth" – İnandırıcı Bir Psikolojik Gerilim

Küçük çocuğun daireye girdiğini kimse görmez, ama birdenbire oradadır; bir aile doğum günü partisinde odadaki bir yabancı. "Ben Sean’ım" der. Sean, Anna'nın 10 yıl önce ölen eşinin adıdır. Çocuğun adı da Sean'dır ama kastettiği bu değildir.

Kastettiği, kendisinin Sean olduğu ve Sean Central Park'ta koşu yaparken öldüğünde yeniden doğduğu, şimdi de 10 yaşında burada dikildiğidir.

"Birth"ün ilk iki sahnede ölümü ve doğum göstermesi bizi reenkarnasyona hazırlıyor. Beklemediğim şey ise filmin bunu akıllı, şüpheci yetişkinlerin ele alacağı şekilde ele almasıydı. Reenkarnasyona inanmıyorlar. Orijinal Sean da inanmıyordu; film siyah bir ekranla açılıyor ve onun şu konuşmasını duyuyoruz: "Bir bilim insanı olarak, o safsatalara inanmıyorum."

"Birth" etkili bir gerilim filmi, çünkü tam da sofistike insanların bu durumda nasıl davranabileceğine sadık kalıyor.

Karakterleri film yaratıkları gibi saf, duygusal ve çabucak gözyaşlarına boğulan insanlar değil. Onlar gerçekçi, zengin, biraz da hayattan bıkmış kişiler. İlk başta çocuğa (Cameron Bright) sadece gülüyorlar. Çocuk, yalnızca kocasının bilebileceği şeyleri biliyor gibi göründüğünde bile Anna (Nicole Kidman) kendini ikna etmeye yavaşça yaklaşıyor. Sean'ı sevmiş ve uzun süre yasını tutmuştu, ancak 10 yılın ardından hayatına yeniden başlamasının vakti gelmişti ve henüz nişanlandığını duyurmuştu.

Anna, lüks bir Manhattan dubleksinde annesi Eleanor (Lauren Bacall) ile birlikte yaşamaktadır. Ailenin diğer üyeleri arasında kız kardeşi Laura (Alison Elliott), eniştesi Bob (Arliss Howard) ve yakın arkadaşları Clara (Heche) ile Clifford (Peter Stormare) yer alır. Sean ilk ortaya çıktığında hepsi orada olduğu için, onunla ne yapılacağı ikilemine hepsi dahil olur.

Sean'ın ebeveynleri ona Anna'yı artık rahatsız etmemesini emreder, ancak o yine de ortaya çıkar; ciddi ve kırpışmayan bakışlarıyla bir çocuk ile ciddi, kırpışmayan bir varlığın huzursuz edici bir kombinasyonu gibidir.

Anna ona inanmadığını söylediğinde, çocuk şöyle der: "Ya Bob evime gelip bana bazı sorular sorarsa?" "Bob'u nereden biliyorsun?" "O benim eniştemdi." Bob gidip bazı sorular sorar ve aile Sean'ın cevaplarını içeren bir teybi dinlemek için toplandığında, olağandışı bir şeylerin dönmekte olduğu açıkça görülür.

Anna istemeye istemeye ama sonra kararlı bir şekilde Sean'ın gerçekten yeniden doğmuş kocası olduğuna ikna olur. Bu karara, sanırım, bir opera gösterisi sırasında üç dakika boyunca yüzünün gösterildiği olağanüstü bir yakın çekim sahnesinde varıyor. Ve sonra film, 30'lu yaşlarında bir kadının, kocası olan, kocası olmuştan farksız ya da yeniden kocası olacak 10 yaşındaki bir çocukla tam olarak nasıl bir ilişki kuracağı konusundaki hassas alana giriyor. Karamsar bir şekilde komik bir sahnede, birlikte dondurma yerken kadın ona nasıl yaşayacaklarını sorar, o da "Bir iş bulacağım" der.

Ve, "Hiç bir kızla sevdin mi?" Şöyle ki, hem evet hem hayır. Birinci Sean olarak evet, İkinci Sean olarak hayır; filmin sırlarından biri, Sean'ın aynı zamanda hem ölen koca hem de gerçek küçük bir çocuk gibi görünmesidir.

Sean'ın cesurca onunla birlikte küvete girdiği sahne hakkında çok şey söylendi, ancak film bu durumu o kadar özenle ve incelikle ele alıyor ki tartışmalardan kaçınıyor. Anna'nın annesi ise tüm bu durumun tehlikeli bir saçmalık olduğunu ve bir suça dönüşebileceğini düşünüyor. Bacall'ın canlandırdığı Eleanor, sert ve kararlı biri.

Anna Sean ile birlikte yaşamayı düşündüğünde, annesi şöyle diyor: "Annesini arayacağım ve annesi de polisi arayacak." Anna'nın nişanlısı Joseph ise, önce inançsızlıkla, ardından da itidalle tepki veren, ...'ye kadar ortadaki belirsiz kart konumunda.

Elbette, Anna'nın en iyi arkadaşı Clara'nın (Heche) rolü de dahil olmak üzere anlatmadığım çok şey var. Film derinlere iniyor ve ardından bir yön değiştirerek bizi temel sorularla baş başa bırakıyor. Sonunda olanlar için görünüşe göre iki olası açıklama var, ancak bunların hiçbiri tüm gerçeklerle tutarlı değil. Karakterlerin gerçeğe ulaştıklarından emin göründükleri bir noktada ben de onlara inandım, ancak bu benim için yeterince gerçek değildi.

"Birth", Alexandre Desplat'nın müziğindeki pek çok timpani ve uğultulu keman eşliğinde karanlık, kasvetli bir film. Harris Savides'in sinematografisi sürprizlerden ve hilelerden kaçınıyor; Sean'ın kullandığı o düz bakış açısının aynısını kullanıyor.

Apartman konumlarının benzerliği ve Kidman'ın saç kesiminin Mia Farrow'unkine benzemesi göz önüne alındığında, "Rosemary'nin Bebeği" (Rosemary's Baby) ile paralellikler kaçınılmaz. Ancak "Birth", ucuz heyecanlar peşinde koşmak yerine 10 yaşında biri ortaya çıkıp Sean'ın söylediklerini söylese gerçekte neler olabileceğini araştırdığı için daha az sansasyonel ama daha uğursuz ve aynı zamanda çok daha merak uyandırıcı. Yetişkin gibi davranan, şüpheci ve ihtiyatlı yetişkinler hakkında olduğu için, özellikle de Cameron Bright vurgusuz ve sevimlilikten uzak Sean rolünde bu kadar başarılı olduğundan daha da ürkütücü. M. Night Shyamalan'ın en iyi çalışmaları gibi "Birth" de eylemden ziyade ima ile işliyor.

Çeviri: Leydihan

Eğlence

❤Kalp Fırlat🌸Çiçek Fırlat💧Su Fırlat💣Bomba Fırlat↕Titret