Selam millet,
Umarım iyisinizdir. Bu Ramazan'da gerçekten farklı bir şey yapmak istedim. Malum, hepimiz bir koşuşturmaca içindeyiz, bazen etrafımızdakileri görmezden geliyoruz. Ben de şöyle bir şey düşündüm: "Birinin hayatına dokunabilsem, ona küçük de olsa bir umut verebilsem..."
Neyse, lafı çok uzatmadan anlatayım. Bir süredir mahallemizdeki yaşlı bir teyzenin durumunu görüyordum. Tek başına yaşıyor, pek kimsesi yok gibi. Ramazan geldi çattı, iftar hazırlıkları, telaş filan derken aklıma geldi. Dedim ki "Ben bu Ramazan'da onun iftarını ben yapayım."
İlk başta biraz çekindim, "Ya garipsemez mi, kabul etmez mi?" diye. Ama içimden bir ses "Denemeden bilemezsin" dedi. Dedim ki "Hayırlısı olsun." Pazardan en taze malzemeleri aldım, evde ne varsa en güzelinden bir menü hazırladım. Zeytinyağlılar, çorba, ana yemek derken bayağı bir şey çıktı ortaya.
Sonra gidip kapısını çaldım. Teyze başta biraz şaşırdı ama sonra yüzü güldü. "Gel yavrum, gel" dedi. Oturduk, beraber iftar yaptık. Sohbet ettik, dertleştik. O kadar güzel bir andı ki anlatamam. Benim de içim içime sığmadı. Sanki senelerdir tanışıyormuşuz gibi bir samimiyet oluştu.
Şimdi bu Ramazan boyunca birkaç kez daha gideceğim. Ve açıkçası, bunu sadece Ramazan'la sınırlı tutmak istemiyorum. Belki de bu, benim için bir başlangıç olur. Başka kimlerin hayatına dokunabilirim, kimlere yardım edebilirim diye düşünmeye başladım.
Siz de bu tarz şeyler yapıyor musunuz? Ya da böyle bir şey yapmak için ilham veren bir anınız oldu mu? Paylaşırsanız sevinirim. Belki birbirimize de ilham oluruz.
Herkese hayırlı Ramazanlar!